ตอนที่ 547 ที่มาของพู่หยก (2)
ฮ่องเต้ตรัสกับพ่อบ้านซุนว่า “กลับไปนำพู่หยกมาเดี๋ยวนี้”
พ่อบ้านซุนรับบัญชาแล้วถอยหลังไป รีบออกจากวังไปอย่างเร่งรีบ
ส่วนชางซูหังยังคงคุกเข่าอยู่ในตำหนัก ดูเหมือนฮ่องเต้จะลืมเขาไปแล้ว
ฮ่องเต้ตรัสกับขันทีข้างกาย “วันนี้ตงฟางมู่ก็มาด้วยใช่หรือไม่”
ขันทีพยักหน้า “ทูลฝ่าบาท ไม่ได้มาพ่ะย่ะค่ะ ทว่าไหว้วานให้คนมาส่งของขวัญให้แล้ว ตอนนี้เขาน่าจะเข้าเมืองหลวงแล้ว เพราะเขาจะมาเยี่ยมเยียนคุณหนูหว่านในเวลานี้ทุกปีด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อพูดถึงคุณหนูหว่าน ฮ่องเต้ก็ถอนหายใจเสียงหนึ่ง ตรัสถามอีกว่า “ส่งหมอหลวงไปดูอาการเป็นประจำอยู่ใช่หรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะ ส่งหมอหลวงไปตรวจดูทุกๆ สองสามวันพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีทูล
“ตงฟางหว่านเอ๋อร์ป่วยเป็นอะไรกันแน่ หลายปีขนาดนี้แล้ว เหตุใดยังรักษาไม่หายสักที” ฮ่องเต้ถาม
ฝ่ายขันทีส่ายหน้า “ได้ยินหมอหลวงบอกว่า โรคของคุณหนูหว่านเกิดขึ้นเพราะสูญเสียบุตรีไปเมื่อหลายปีก่อน นางเศร้าโศกมายาวนาน ทำลายสุขภาพและร่างกาย รักษามานานก็ไม่เห็นหายเสียที เห็นทีว่าจะมีแต่แย่ลงพ่ะย่ะค่ะ”
คิ้วของฮ่องเต้พันกันยุ่งเหยิง ยิ่งกำพู่หยกในมือแน่นขึ้น
การหมั้นหมายของเยี่ยนเอ๋อร์และเด็กคนน
