เย็น “เช่นนั้นหรือ? เจ้านอนขยับไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว ยังจะไปฟ้องร้องพวกข้าได้อย่างไร”
“ข้าไปไม่ได้ แต่บุตรชายของบ้านข้าก็ยังไปได้ไม่ใช่หรือ เจ้าพูดจาข่มขู่ข้าให้น้อยๆ หน่อยเถอะ ข้าไม่หลงกลเจ้าหรอก” หลิวซื่อแค่นหัวเราะ
“เจ้าพูดถูกต้อง บุตรชายของพวกเจ้าไปฟ้องร้องแทนเจ้าได้ แต่เงื่อนไขแรกก็คือหากข้ายอมจ่ายเงินชดเชยอย่างลับๆ พวกเขาจะยังไปฟ้องร้องอยู่หรือไม่” ครั้นเห็นความปีติปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลิวซื่อ หัวใจของไป๋จื่อก็พลันต่อว่านาง ‘โง่นัก’ อยู่ในใจ ก่อนจะกล่าวอีกว่า “เจ้าก็อย่าเพิ่งวาดฝันไว้สวยหรู เพราะเมื่อข้าให้เงินชดเชยกับเจ้าใหญ่ของบ้านเจ้า เขาก็นับว่าร่ำรวยขึ้นมาทันที แล้วเขายังจะเก็บคนพิการไร้ประโยชน์อย่างเจ้าไว้หรือ ข้าว่าเขาน่าจะแต่งอนุเข้าบ้านมากกว่า เจ้าพยายามหาเงินแทบตาย จนสุดท้ายเจ้าได้ใช้เงินนั้นหรือไม่ ทันทีที่อนุเข้าบ้านก็จะคลอดบุตรชายออกมาสองคน ส่วนบุตรชายสองคนที่เจ้าคลอดออกมาจะยังมีชีวิตที่ดีได้อีกหรือไร”
วาจาของไป๋จื่อจี้ใจดำนางทุกคำ ทำเอานางเจ็บปวดหัวใจอย่างยิ่ง
หญิงชราเห็นสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบกล่าวว่า “อย่าไปฟังนางพูดเพ้อเจ้อ เจ้าใหญ่ไม่ใช่คนเช่นนั้น นางก็แค่ยุแหย่
