ไรก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น ผมจะหาทางรักษาคุณให้หาย คุณพูดถึงหนึ่งวิญญาณ สองร่าง ขอแค่ร่างกายของคุณทางนี้หายดี คุณก็ไม่มีทางกลับไปได้อีก ผมไม่มีทางปล่อยคุณไป”
“หลินหยาง รู้ไหมว่าทำไมเมื่อกี้ฉันไม่ลืมตา”
เมื่อกี้? ตอนที่พ่อแม่แท้ๆ ของเธออยู่ด้วยน่ะหรือ
หลินหยางส่ายหน้า “ทำไม”
“เพราะฉันไม่อยากเจอพวกเขา ไม่อยากเห็นใบหน้าน่ารังเกียจของพวกเขา ฉันใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้มายี่สิบสามปี แต่ในความทรงจำของฉันกลับไม่มีวันไหนที่มีความสุขอย่างแท้จริงเลย แต่ในอีกโลกหนึ่ง ฉันกลับมาความสุขมากในทุกวัน”
ชายหนุ่มส่ายหน้าอีกครั้ง “หรือว่าตอนที่คุณอยู่กับผม คุณไม่เคยมีความสุขเลย”
เรียวคิ้วงดงามผูกเป็นปมเล็กๆ เธอรู้สึกยังไงเมื่ออยู่กับเขา เธอแทบจะจำไม่ได้แล้ว ความสุขเหรอ น่าจะมี แต่ที่มากกว่านั้นคือความไว้วางใจ ความเชื่อใจ
เธอเคยคิดเช่นกัน ว่าถ้าสุดท้ายแล้วเธอคบกับเขา คงจะไม่มีใครดีไปกว่าเขา หลินหยางคนนี้อีกแล้ว
เมื่อก่อนเธอไม่เคยรู้เลยว่าความรู้สึกหวั่นไหวเป็นยังไง จนกระทั่งได้พบชายหนุ่มอีกคนในโลกอีกใบหนึ่ง
ความรักไม่ใช่สิ่งที่จะมีได้เพราะอยู่ร่วมกันมานาน มันเป็นความรู้สึกที่อ่อนไหวมาก มีแค่คนที่เกิดมาคู่กัน
