ตอนที่ 501 หักหลังหรือไม่
มีเพียงเช่นนั้น เขาถึงจะมีสีหน้าเรียบนิ่งได้ปานนี้ เป็นปกติสุขยิ่งนัก!
หลังของจู้หยวนตั้งตรงแหน็วอยู่เสมอ ไม่กล้าบกพร่อง สีหน้าจริงจังทีเดียว “เรียนท่านจอมพล ข้าจงรักภักดีต่อเซียวอ๋อง ย่อมต้องทำตามคำสั่งของเซียวอ๋องอยู่แล้ว”
จอมพลหวังโมโหหนัก เขาฟาดฝ่ามือหนึ่งลงบนโต๊ะ พาให้กาน้ำชาบนนั้นล้มคว่ำ น้ำชาสีอำพันหกเรี่ยราดเต็มโต๊ะไปหมด “ไร้สาระ ที่นี่เป็นดินแดนของแคว้นฉู่ เป็นกองทัพของฝ่าบาท เจ้าบอกว่าเจ้าภักดีต่อเซียวอ๋อง? เช่นนั้นแล้วเจ้าเอาฝ่าบาทไปไว้ที่ใด”
จู้หยวนคุกเข่าลง “ท่านจอมพลอย่าได้โมโห ข้าเพียงพลั้งปากไปเท่านั้น”
สีหน้าของหูจื้อและสื่อลี่หยวนเริ่มไม่น่ามอง พวกเขาจะคาดคิดได้อย่างไร ว่าจู้หยวนจะพูดจาเช่นนั้นต่อหน้าจอมพลหวัง ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเขามีใจซื่อสัตย์จากใจ หรือซื่อสัตย์จอมปลอม
จอมพลหวังหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะ แล้วเขวี้ยงไปทางจู้หยวนอย่างแรง
จู้หยวนหลับตาปี๋ ไม่กล้าหลบหลีก ปล่อยให้กาน้ำชากระเบื้องกระแทกที่ขอบหน้าผาก เขาแม้กระทั่งไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เพราะตอนนี้เขาไม่เจ็บตรงไหนไปกว่าตรงหัวใจอีกแล้ว
เลือดสดอุ่นๆ ไหลลงมาจากขมับ หยดลงบนเสื้อแพรของเขาหยดแล้วหยดเล่า
