ตอนที่ 497 กรงงู
ไม่นานต้วนเฉิงก็กลับมาพร้อมกับไม้ไผ่กระดองเต่ากองหนึ่ง นายทหารผู้นั้นหยิบมีดพกขึ้นมาเริ่มเหลาต้นไผ่ จนมันกลายเป็นแผ่นไม้ไผ่บางๆ เส้นหนึ่ง
“ทำให้มากหน่อย พวกเราสานกรงสักสองสามอัน พรุ่งนี้จับงูกลับมาสักแปดถึงสิบตัว ไม่ใช่แค่ได้กินน้ำแกงงูข้นเท่านั้น ยังได้กินเนื้องูย่างด้วย ประเสริฐนัก!” ต้วนเฉิงก็ไม่ได้กินเนื้อสัตว์มานานแล้วเช่นกัน ครั้นนึกถึงรสชาติของน้ำแกงงูข้นเมื่อครู่นี้ เขาก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองด้วยความตะกละเสียจริงๆ
ตอนที่นายทหารกำลังสานกรงงูอยู่นั้น ไป๋จื่อกับต้วนเฉิงมองแล้วรู้สึกสนใจ จึงร่วมสานไปกับเขาด้วย ต่อมาหมอเฉินก็เข้ามาร่วมวงด้วยเช่นกัน นายทหารสองคนที่อาการบาดเจ็บทุเลาขึ้นแล้ว ทั้งยังเดินเหินได้สะดวกก็มาร่วมด้วยช่วยกัน คนเยอะกำลังมาก ไม่นานนักก็สานกรงออกมาได้รวดเดียวถึงสิบอัน
ไป๋จื่อยิ้มว่า “หากงูแถวนี้รู้ว่าพวกเราทำกรงงูมากมายถึงเพียงนี้ เกรงว่าคงจะต้องเผ่นกันไปหมดแน่”
“เช่นนั้นข้าจะไปวางกรงไว้ พรุ่งนี้เช้าจะได้กินน้ำแกงงูข้น” ต้วนเฉิงกล่าว
นายทหารคนหนึ่งก็ยิ้มเช่นนั้น “นั่นไม่แน่หรอก การจับงูต้องอาศัยโชค ตอนนี้เขาฤดูหนาวแล้ว แม้งูจะยังไม่เริ่มจำศีล แ
