ามลับอะไร”
ต้วนเฉิงตามหาถั่วที่มีความมันออกมาจากในวัตถุดิบยากองใหญ่อย่างรวดเร็ว เขานำมันไปแช่น้ำไว้ก่อน แล้วจึงผสมเข้ากับเหยื่อล่อ แบ่งใส่ในกรงหลายอัน ก่อนจะบังคับรถม้าของไป๋จื่อ นำกรงงูไปจัดวางอยู่ทั่วบริเวณ วุ่นวายจนกระทั่งฟ้าสว่าง…
เขาเหนื่อยล้าจนลืมตาแทบไม่ขึ้น จึงกลับไปนอนที่กระโจมหลังเล็ก
ไป๋จื่อกล่าวกับหมอเฉินว่า “ต้วนเฉิงพยายามมากทีเดียว เพื่อที่จะได้กินน้ำแกงงูข้น”
หมอเฉินส่ายหน้าอย่างจนใจ “เขาก็แค่ตะกละเท่านั้นแหละ ความจริงแล้วเป็นเพราะพ่อครัวของหน่วยเสบียงไม่มีฝีมือ ไม่ได้กินไขมันและเนื้อสัตว์นานถึงครึ่งเดือนจึงเป็นเรื่องปกติ ครั้งนี้นานเป็นพิเศษ ผ่านมาเป็นเดือนแล้ว อย่าว่าแต่ต้วนเฉิงเลย ข้าเองก็รู้สึกเป็นทุกข์เช่นเดียวกัน”
“หากใกล้ๆ นี้มีตลาดก็คงดี พวกเราจะได้ไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารบ้าง” ไป๋จื่อถอนใจเช่นกัน
หมอเฉินโบกมือ “สถานที่เช่นนี้จะมีตลาดที่ไหนกัน แทบจะไม่มีใครอาศัยอยู่ละแวกนี้เลยด้วยซ้ำ ผักที่กินกันในค่ายทหารก็เป็นฝีมือการปลูกของเหล่าทหาร นอกจากปลูกผักกาดขาวแล้ว ก็ไม่ได้ปลูกอะไรอย่างอื่นอีก ทุกวันจึงมีแต่ผักกาดขาวกิน” หมอเฉินรู้สึกจนใจอย่างมาก รู้สึกว่าตนเองใกล้จะกลาย
