งอย่างไรเสียคนที่รูปร่างคล้ายคลึงกันก็มีอยู่ถมไป ไม่มีอะไรน่าแปลก
“รีบนำมาให้ข้าสักถ้วยเถอะ อีกเดี๋ยววิญญาณที่หิวโหยพวกนั้นก็จะมาแล้ว ข้าแย่งชิงกับพวกเขาไม่ไหวหรอก” เขาได้กลิ่นหอมโชยออกมาจากในหม้อ พาให้เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่
“พวกเราอย่ากินอยู่ที่นี่เลยขอรับ นำกลับไปที่กระโจมแพทย์ทหารดีกว่า จะได้ให้ทหารที่บาดเจ็บพวกนางลองชิมดูด้วย” ไป๋จื่อกล่าว
หมอเฉินเห็นว่าในหม้ออาหารยังเหลืออยู่ไม่น้อย จึงพยักหน้ารับ “ตกลง ข้ายกหม้อเอง เจ้าก็นำถ้วยกับตะเกียบมาด้วย”
หนึ่งผู้อาวุโส หนึ่งผู้เยาว์เดินออกจากตรงนั้นอย่างว่องไว เหล่าทหารลาดตระเวนที่ตามกลิ่นมาจึงเห็นแต่ความว่างเปล่า ครั้นเห็นถ้วยเปล่าวางอยู่บนโต๊ะ ภายในนั้นไม่เหลือน้ำแกงแม้สักหยด ก็พากันบ่นอุบ
“ล้วนต้องโทษเจ้า บอกให้เจ้าเร่งฝีเท้าหน่อย แต่เจ้าก็ไม่ฟัง คราวนี้เป็นอย่างไรเล่า ไม่เหลืออะไรแล้ว”
“โทษข้าได้ด้วยหรือ ข้าเดินอยู่ข้างหน้าสุด ส่วนพวกเจ้าอยู่ข้างหลังไม่เห็นอะไรสักอย่าง แม่ทัพหูและแม่ทัพสื่ออยู่ข้างหน้าข้า แล้วข้าจะกล้าเดินเร็วได้หรือ”
“ดึกป่านนี้แล้ว วันนี้ก็ไม่มีการสู้รบเสียหน่อย แม่ทัพหูกับแม่ทัพสื่อเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกทำอะไร”
“เร
