หล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยไอสังหาร แววตาคมปลาบดุจคมดาบอันเย็นยะเยือก หลังจากทหารลาดตระเวนพวกนั้นเดินจากไปไกล เขาถึงได้กัดฟันกล่าว “หูจื้อ จำทุกอย่างที่เจ้าทำในวันนี้ เวลานี้ให้ดี จำเรื่องที่เจ้าทำกับข้าเมื่อสามปีก่อนไว้ด้วย ข้าจะให้เจ้าชดใช้เป็นร้อยเท่า”
…
ไป๋จื่อและหมอเฉินยกหม้อและถ้วยกลับกระโจมหน่วยแพทย์ แม้นำแกงงูข้นในหม้อจะมีมากมาย แต่กลับไม่เพียงพอให้พวกเขาทุกคนเติมท้องจนอิ่ม ดังนั้นนางจึงตักให้ทุกคนเพียงครึ่งถ้วย “น้ำแกงข้นมีไม่มาก ทำได้เพียงแบ่งให้ทุกคนชิมน้อยหน่อยนะขอรับ”
เหล่าผู้ป่วยก็ไม่ใช่เด็กแล้ว จะไม่เข้าจเหตุผลนี้ได้อย่างไร น้ำแกงงูข้นเหล่านี้แบ่งมาจากส่วนของหมอหลายคนให้พวกเขาแท้ๆ แล้วใครจะบ่นได้ว่ามันน้อยเกิน พวกเขากล่าวขอบคุณยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ
หมอเฉินหิวมานานแล้ว ครั้นเห็นน้ำแกงข้นเหลืออยู่ในหม้อไม่มากแล้ว จึงรีบตักให้ตนเองถ้วยหนึ่ง
