ตอนที่ 463 หูเฟิงส่งจดหมายมา (6)
“ถูกต้อง เมื่อก่อนพวกข้าสกุลลู่ก็เคยวิวาทกันเช่นนี้ ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ” หมอลู่พูดขึ้นบ้าง
ในที่สุดฮูหยินอันก็ยิ้มออกมาได้ “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” นางหันกลับไปมองสามีที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนจะเห็นว่าเขาขยับมือแล้ว จึงรีบปรี่เข้าไปที่ข้างเตียง จับมือของสามีเอาไว้จนแน่น “จ่างฟู่ เจ้าฟื้นแล้วหรือ เจ้าฟื้นแล้วใช่หรือไม่ หากเจ้าฟื้นแล้วก็ลืมตามองหน้าข้าหน่อยเถิด”
ไป๋จื่อกับหมอลู่ก็ก้าวเข้าไปเช่นกัน พลางมองหัวหน้าหมู่บ้านค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขามองฮูหยินอันที่อยู่เบื้องหน้า เห็นนางตาแดงก่ำ บนใบหน้ายังหลงเหลือคราบน้ำตา เขาจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ไยเจ้าถึงร้องไห้ ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย!”
เห็นเขาล้อเล่นได้เช่นนี้ ฮูหยินอันก็วางใจลงได้เสียที น้ำตายิ่งผุดออกมาไม่ขาดสาย นางทั้งร้องไห้ไปด้วย ทั้งต่อว่าสามีไปด้วย
ไป๋จื่อและหมอลู่ถอยออกมา นางบอกกับหมอลู่ว่า “ข้าจะออกใบสั่งยาให้ท่าน ทั้งยังต้องรบกวนท่านช่วยจัดยาให้พวกเขาเสียหน่อยนะเจ้าคะ”
หมอลู่รีบพูด “ดูเจ้าพูดเข้าสิ รบกวนอะไรของเจ้า ข้าเป็นหมอนะ ข้าทำเรื่องเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่สมควรอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”
เด็กสาวรับพู่กันและกระดาษที่อีกฝ่ายยื่นให้ นางเขียนใบสั่งยาอย่างรวดเร็ว “วัตถุดิบยาเหล่านี้แม้จะไม่แพง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องใช้เงิน ข้าจะออกเงินให้เองเจ้าค่ะ”
นางหยิบเหรียญเงินออกจากในกระเป๋าติดกายจำนวนหนึ่ง
