ง
เจ้ารองกล่าวกับหลิวซื่อ “ขอบคุณสะใภ้ใหญ่ที่หวังดี แต่พวกข้ากินข้าวมาแล้ว”
เขาวางอุปกรณ์การเกษตรในมือลง แล้วมุ่งหน้าเข้าไปในเรือนด้านหลัง โดยที่ไม่มองหลิวซื่อและผู้เป็นมารดาของตนแม้สักครั้ง
ครั้นเดินผ่านโต๊ะอาหารในโถง เขาถือโอกาสกวาดสายตามองผักที่พวกนางพูดถึง ทั้งหมดเป็นเพียงผักป่าไม่กี่ใบเท่านั้น พวกนางก็ตั้งใจเก็บไว้ให้ครอบครัวของพวกเขาแล้วหรือนี่ เก็บผักไว้เล็กน้อยเท่านี้จะพอให้ใครกินกัน
หลิวซื่อเห็นจางซื่อวางข้าวของลงแล้วเช่นกัน จึงรีบถามว่า “น้องสะใภ้ ดูเสื้อผ้าของเจ้าสิ เจ้าก็ลงที่ดินทำงานเหมือนกันหรือ”
“พวกเราอาศัยอยู่ในป่าเขา หากไม่ลงที่ดินทำงานแล้วจะเอาอะไรกิน นั่งรออดตายอยู่ในบ้านหรือ” จางซื่อกล่าว
คำพูดนี้นางตั้งใจพูดกระทบหลิวซื่อและหญิงชรา ฝ่ายหญิงชราฟังเข้าใจตั้งแต่ครั้งแรก แต่หลิวซื่อกลับไม่เข้าใจ
“เจ้านี่นะ เป็นแค่สตรีเท่านั้น ไยไม่นั่งรออยู่ที่บ้าน ต้องลงดินทำงานอะไรด้วยหรือไร งานในที่ดินควรจะให้บุรุษไปทำสิ ตอนนี้เจ้าสกปรกไปทั้งตัวแล้ว รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว พี่สะใภ้จะช่วยเจ้าซักเอง”
ทำดีหวังผลสินะ
จางซื่อยิ้ม “สะใภ้ใหญ่พูดจาน่าขันนัก เมื่อก่อนตอนที่จ้าวหลานยังอยู่ นางวิ่งวุ่นอยู่ในที่ดินทั้งวัน ก็ไม่เห็นเจ้าจะพูดเช่นนี้กับนางบ้านเลย”
หลิวซื่อได้ฟังแล้วก็มีสีหน้าเก้อเขิน ก่อนที่จางซื่อจะกล่าวอีกว่า “สตรีในหมู่บ้านของพวกเราที่ลงดินทำงานมีไม่น้อย ข้าเองก็ไม่ใช่คุณห
