ื่องบังเอิญขนาดนี้ด้วยหรือนี่
หรืออาจจะเป็นเพราะพรมลิขิตบางอย่างที่ไม่อาจหยั่งรู้ นางในยุคปัจจุบันชื่อไป๋จื่อ เป็นชื่อที่บ้านเด็กกำพร้าที่เลี้ยงนางตั้งให้ ส่วนไป๋จื่อในโลกนี้ ก็เป็นชื่อที่พ่อแม่ที่เก็บนางมาเลี้ยงตั้งให้
นางไม่มีทางเชื่อว่านี่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ แต่หากไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เช่นนั้นแล้วเป็นเพราะอะไร เหตุใดนางถึงได้มาที่นี่ แล้วเหตุใดถึงยังกลับไปยังยุคปัจจุบันในวันพระจันทร์เต็มดวงได้ด้วย
“กำลังคิดอะไรอยู่” จ้าวหลานตบไหล่ของบุตรสาว สีหน้าเป๋นห่วง
ไป๋จื่อรีบส่ายหน้า “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่เหม่อลอยเท่านั้น”
“จื่อเอ๋อร์ ช่วงนี้เจ้าดูแปลกๆ ไปนะ มักจะเหม่อลอยอยู่เสมอ เมื่อคืนตอนนอนหลับ เจ้าก็พูดละเมอตลอดเวลาเลย” จ้าวหลานพูดขึ้นมา
เด็กสาวชะงักอีกครั้ง “ละเมอ? ข้าละเมออะไรหรือ”
