“จุดสิ้นสุดมหามรรคาช่างอยู่ไกลเหลือเกิน แต่ข้าเชื่อว่าหากมีจุดสิ้นสุดจริงๆ นั่นจะต้องสมหวังดังใจเป็นแน่แท้”เจียงฉางเซิงตอบกลับ คำพูดของเจ้าลัทธิคุนหลุนแฝงไว้ด้วยความกลัดกลุ้มเล็กน้อย เห็นทีว่าเขาก็คงจะมีเรื่องลำบากใจและทุกข์ใจอยู่เหมือนกันทั้งสองคนมีโชคชะตาได้สดับมรรคาร่วมกันตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน แต่โชคชะตานี้ยังไม่พอที่จะให้เจียงฉางเซิงแก้ชะตากรรมของเขาได้“หากเป็นเช่นนั้น อาตมาก็มีความหวังเฝ้ารอมหามรรคามากยิ่งขึ้นแล้ว”เจ้าลัทธิคุนหลุนพยักหน้า จากนั้นก็หันหลังกลับ หายลับไปจากสายตาของเจียงฉางเซิงเจียงฉางเซิงมองเงาแผ่นหลังของเขา รู้สึกได้ถึงปราณขั้นพรหมเสี้ยวหนึ่ง แสดงว่าในอนาคตเขาจะต้องบรรลุขั้นพรหม แต่ปราณนี้ริบหรี่นัก แสดงว่าโชควาสนาขั้นพรหมไม่ลึกซึ้งพอ สักวันจะมีเคราะห์ถึงแก่ชีวิตเจียงฉางเซิงหันหลังกลับ ยืนอยู่เหนือทะเลเมฆ มองแดนมนุษย์เบื้องล่างโลกของวิถีเซียนโบราณเต็มไปด้วยปราณวิญญาณฟ้าดินที่หนาแน่นกว่าโลกคุนหลุนและโลกสวรรค์ เพียงแต่ว่าปราณวิญญาณของโลกนี้ไม่บริสุทธิ์เท่ายุคหลัง ปะปนไปด้วยปราณวิญญาณอื่นมากมาย ในนั้นก็มีปราณวิญญาณยุทธ์ในช่วงเวลาต่อมาด้วยเจียงฉางเซิงมองไปที่เจ้าแม่เซียวเหอ ในระ
