ตอนที่ 357 ยังมีเกียรติอยู่หรือไม่
ตงจื่อเงยหน้าขึ้นมองลูกชายคนเล็กสกุลหวังครั้งหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว แล้วส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ไม่อยู่ๆ!”
เจ้าใหญ่เจี่ยลำพองใจอย่างยิ่ง “ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรอยากพูดอีกหรือไม่ ความจริงปรากฏตรงหน้าแล้ว”
ไป๋จื่อยิ้มเย็น “แน่นอนว่าข้ายังอยากพูดอีก ข้าแม้กระทั่งยังไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ เป็นไร เจ้ารีบร้อนให้ข้ารับผิดชอบถึงเพียงนั้นเลยหรือ”
อีกฝ่ายอยากต่อว่านางสักสองคำ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามีแววตาเย็นชาสองสายกำลังจ้องมองเขาอยู่ ทำให้เขารู้สึกขนลุกขนพองอยู่ตลอดเวลา จึงจำจ้องต้องอกลั้น กลืนคำพูดที่ติดอยู่ข้างปากกลับไป
เด็กสาวเดินไปถึงตรงหน้าหวังต้าหนิวและเด็กชายสกุลหวัง นางกล่าวถามหวังต้าหนิวว่า “พี่ใหญ่หวัง หากข้าจำไม่ผิด ในชื่อของพี่สะใภ้มีคำว่าอวิ๋นอยู่ด้วยใช่หรือไม่”
หวังต้าหนิวไม่รู้ว่านางต้องการถามอะไร จึงมองนางด้วยความลังเล “ใช่ ชื่อของภรรยาข้ามีคำว่าอวิ๋น แล้วอย่างไร”
ไป๋จื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากในอกเสื้อ นางคลี่ผ้าเช็ดหน้าออก แกว่งตรงหน้าหวังต้าหนิว คำว่าอวิ๋นบนผืนผ้าเช็ดหน้าเตะตาเป็นอย่างยิ่ง “ท่านจำผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ได้หรือไม่”
ครั้นบุตรชายของหวังต้าหนิวเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปโดยพลัน
หวังต้าหนิวย่อมจำผ้าเช็ดหน้าของภรรยาได้ เพียงแต่เขาสงสัยว่ามันไปอยู่ในมือของไป๋จื่อได้อย่างไร “นี่เป็นของภรรยาข้า เหตุใดถึงไปอย
