ตอนที่ 351 ปล่อยข้าลง
นางหลับตาพลางส่งเสียงร้อง คิดว่าต้องตกลงไปเจ็บแทบตายแน่ แต่ใครจะรู้ว่านางกลับตกลงสู่แผ่นอกกว้างและอบอุ่นของใครบางคนเข้า
เมื่อลืมตาขึ้น นางมองเห็นไฟโทสะวาวโรจน์ในดวงตาคู่งาม ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ราวกับว่าเมื่ออ้าปากแล้ว เขาจะพ่นไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวนั้นออกมาด้วย “แหะๆ…เจ้ามาได้ทันเวลาจริงๆ เจ้าคำนวณไว้แล้วว่าข้าจะพบเจออันตราย จึงมาปรากฏตัวอย่างพอเหมาะพอเจาะ เป็นวีรบุรุษช่วยหญิงงามใช่หรือไม่”
หูเฟิงกล่าวด้วยความโมโห “เจ้ายังมีอารมณ์มาล้อเล่นกับข้าอีกรึ เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากเมื่อครู่ข้ามาช้าไปเค่อเดียว ไม่สิ ช้าไปแค่อึกใจเดียวเท่านั้น เจ้าอาจจะตายไปแล้วก็ได้”
ไป๋จื่อมองหูเฟิงยิ้มๆ “แต่เจ้าก็ไม่ได้มาช้าไป ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นที่พึ่งพิงให้ข้าได้ มีเจ้าอยู่ ถึงแม้ข้าจะตกลงมาจากก้อนเมฆ เจ้าก็จะต้องรับข้าได้อย่างแน่นอน” หากไม่ตีก้นม้าเวลานี้ แล้วจะรอเวลาไหนกัน
ชายหนุ่มถลึงตามองนางอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ถอนใจออกมา แล้ววางนางลง
“อย่าให้มีครั้งหน้าอีกก็แล้วกัน”
ไป๋จื่อยืดตัวตรง เหมือนทหารรับคำสั่งในทันที “รับทราบ!”
ท่าทางเย้าหยอกของนางพาให้อารมณ์โมโหในใจของเขาหายไปมากกว่าครึ่ง “เอาล่ะ กลับกันเถอะ”
ทว่าไป๋จื่อไม่ยอมไป นางชี้ไปยังผลหงกั่วที่อยู่บนต้นไม้เหล่านั้น “ยังไม่ได้เก็บผลหงกั่วเลย”
หูเฟิงมุ่นคิ้ว “เจ้าเกือบจะไม่รอดอยู่แล้ว ยังคิดถึงผลหงกั่วอยู่อีก? มันอร่อยขนาดน
