ยในเมืองเหล่านั้น มีใครเล่าจะไม่อยากจ่ายเงินซื้อสักผืน
ว่ากันว่าหนังเสือนี้มาจากเสือที่ไป๋จื่อและอาอู่ฆ่าตาย หากคิดคำนวณดูดีๆ ก็ควรจะมีส่วนหนึ่งเป็นของสกุลไป๋ถึงจะถูกต้อง
“จ่างหลิน…ไป๋จื่ออยู่หรือไม่” หญิงชราถามหูจ่างหลินที่อยู่ในรั้วบ้าน
หูจ่างหลินเห็นหญิงชราไม่เพียงมาด้วยตนเอง ยังนำสตรีแปลกหน้ามากด้วย ดูจากท่าทางร่ำรวยมีเกียรตินั้นแล้ว ย่อมมาจากในเมืองอย่างแน่นอน
สีหน้าของหูเฟิงหม่นลงในทันที ก่อนจะทำหน้าบึ้งถามหญิงชราว่า “มีธุระอะไร”
หญิงชรายิ้มเจื่อน “ดูเจ้าพูดเข้าสิ ข้าเป็นย่าขอนาง ไยข้าจะมาหานางไม่ได้”
หูเฟิงเดินเข้าไปใกล้ประตูรั้ว สองมือกอดอก หลุบตามองหญิงชราเจ้าเล่ห์เบื้องหน้า “เจ้าเป็นย่าของผู้ใดกัน อย่าได้ยกยอตัวเองหน่อยเลย ไปเสีย!”
กู้ผิงฮุ่ยที่อยู่ด้านหลังหญิงชราพลันตะลึงลาน หญิงชราผู้นี้เป็นย่าของไป๋จื่อไม่ใช่หรือ
สาวใช้ด้านข้างกู้ผิงฮุ่ยก้าวมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง ก่อนจะพูดกับหูเฟิงว่า “พวกเขามาขอให้แม่นางไป๋ไปรักษาโรค หญิงชราผู้นี้รับเงินค่ารักษาของพวกข้าไปแล้ว หากแม่นางไป๋อยู่ ได้โปรดเชิญนางออกมาพบพวกข้าสักครั้งเถอะ”
สายตาเย็นชาของหูเฟิงมองไปยังใบหน้าของหญิงชรา ราวกับใบมีดเฉือนผิวหน้าของนางก็ไม่ปาน “ในเมื่อเจ้ารับเงินค่ารักษาของพวกนางไปแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็รักษาสิ รักษาให้ดีๆ ถึงจะรักษาจนตัวตายแล้ว เงินเหล่านี้ที่เจ้าได้มาก็พอซื้อโลงศพได้อยู่ ไม่ต้องกังวล”
หญิงชราโกรธเกรี้
