กัน ทว่าตอนนี้เขารู้สึกเป็นกังวลยิ่งนัก ทั้งโมโห ทั้งร้อนใจ คิดเพียงอยากจะไปให้ถึงตรงหน้าของนางโดยเร็ว เพื่อช่วยนางกลับมาจากสถานที่อันตรายนั่น
หูเฟิงเพิ่งลงจากเตียงก็ล้มลงบนพื้น ความรู้สึกเช่นนี้แปลกนัก ร่างกายของเขามีเรี่ยวแรงแท้ๆ ทว่าเท้าขาของเขากลับไม่ฟังคำสั่งเท่าไร เขาพบว่าเขาควบคุมขาของตนเองไม่ได้อย่างคาดไม่ถึง หัวใจอยากเดินไปข้างหน้าชัดๆ แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงแล้ว
หูจ่างหลินกับจ้าวหลานรีบพยุงเขากลับมาที่เตียง ฝ่ายจ้าวหลานกล่าว “จื่อเอ๋อร์บอกว่าจะไปจับปลิง ไม่ได้บอกว่าจะขึ้นเขาเสียหน่อย”
ชายหนุ่มรู้สึกร้อนใจยิ่ง ขณะกำลังจะอธิบายให้พวกเขาฟังสักเล็กน้อย ทันใดนั้นก็มีเสียงของหลี่ซานทงดังมาจากในลานบ้านข้างนอก “จ่างหลิน เจ้าอยู่หรือไม่”
“อยู่ในเรือน มีเรื่องอะไรรึ” หูจ่างหลินตอบรับ
หลี่ซานทงเข้ามาด้านในอย่างรีบร้อน ส่วนหูจ่างหลินกำลังออกไปต้อนรับเช่นกัน ทั้งสองคนจึงชนกันที่หน้าประตูห้องของหูเฟิง
“มีเรื่องอะไรรึ ท่าทางเจ้าร้อนรนทีเดียว”
“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว จื่อยาโถวของพวกเจ้าไปที่ภูเขาลั่วอิงเพียงลำพัง” หลี่ซานทงกล่าวอย่างเร่งร้อน
ครั้นจ้าวหลานได้ยินดังนั้น นางก็ตกใจจะเกือบจะทรุดไปกับพื้น
“เจ้าได้ข่าวนี้มาจากที่ใด นางบอกกับพวกข้าอย่างชัดเจนว่าจะไปจับปลิง” หูจ่างหลินถาม
“ตอนที่นางจับปลิง ข้าก็อยู่แถวนั้นด้วย เห็นนางกรีดน่องของตนเอง ปล่อยให้เลือดไหลล่อปลิงอยู่ในคูน้ำ หลัง
