ตอนที่ 223 กลับเมืองหลวงหลังจากฤดูใบไม้ร่วง
“เพราะเมื่อเจ้าปรากฏตัวอยู่ในครรลองสายตาของคู่แค้นผู้นั้นแล้ว เจ้าจะตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายอีกครั้ง แม้กระทั่งไม่รู้ว่าผู้ใดต้องการทำร้ายเจ้า”
“เจ้าอยากรอให้ความทรงจำฟื้นกลับมาเสียก่อน ค่อยตามไปคิดบัญชีกับคนที่คิดร้ายกับเจ้าเหล่านั้น แต่เจ้าคิดไม่ถึงว่าการรอคอยนี้จะยาวนานถึงสามปี จนเจ้าเริ่มเกิดความกังวล ต้องการจะฟื้นความทรงจำกลับมาโดยเร็วที่สุด แต่ก็หาวิธีที่น่าเชื่อถือไม่ได้ กระนั้นการปรากฏตัวของข้า ก็เหมือนแสงสว่างจางๆ บนเส้นทางที่เบื้องหน้าเต็มไปด้วยความมืดมิดของเจ้า แม้ข้าอาจจะไม่ใช่แสงไฟที่สามารถส่องสว่างบนเส้นทางนั้นของเจ้าได้ ทว่าหากไม่ลองดูสักครั้ง แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นหรือไม่”
เขามองนาง ดวงตาของนางหรี่ลงเพราะแสงอาทิตย์เจิดจ้า แต่เขาก็ยังเหมือนมองเห็นความเจิดจรัสของแสงดาวสุกสกาวเหนือทะเลสาบอันมืดมิด ในแววตาของนางอยู่ดี
ดูท่านางจะฉลาดกว่าที่เขาคิดไว้
“คำพูดเหล่านี้ เจ้าเคยพูดกับผู้ใดหรือไม่” ตอนที่เขาถาม เขาจับแส้ในมือแน่นทีเดียว
นางส่ายหน้า “ปากเป็นประตูของหม้อ ลิ้นเป็นมีดเฉือนกาย คำพูดเหล่านี้ ข้าจะพูดกับคนอื่นได้อย่างไร นอกจากเจ้าแล้ว นอกจากเราสองคนแล้ว ก็จะไม่มีใครได้ยินเรื่องเหล่านี้”
หูเฟิงพยักหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าชื่นชมและปลื้มใจอยู่ในที
“จำคำพูดของเจ้าไว้” เขากล่าวเสียงเบา
ไป๋จื่อยักไห
