งแหลมเล็กน่ารำคาญอันเป็นเอกลักษณ์ของหลิวซื่อ“จ้าวหลาน ข้าสะใภ้ใหญ่ เปิดประตู”เรียกตัวเองว่าสะใภ้ใหญ่? เฮอะ กลัวว่าจะเป็นอีเห็นมาอวยพรให้ไก่[1]มากกว่า!ไป๋จื่อเพิ่มเสียงพูดว่า “ท่านแม่ข้าหลับแล้ว มีอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้เถิด”หลิวซื่อหิวจนเวียนหัว ตาลาย ไหนเลยจะรอถึงวันพรุ่งนี้ได้ ตอนนี้เวลานี้ นางต้องได้เสบียงอาหารในทันที“จื่อยาโถว ท่านแม่เจ้าหลับแล้ว แต่ข้าพบเจ้าแทนก็เหมือนกัน เปิดประตูเถอะ” พวกนางนับว่าดูออกแล้ว ว่าคนที่พูดอยู่ในเรือนไม้ตอนนี้จริงๆ แล้วไม่ใช่จ้าวหลาน“ข้าก็ง่วงแล้วเช่นกัน อีกอย่างข้าก็ไม่มีอะไรอยากพูดกับพวกเจ้าด้วย พวกเจ้าไปเถอะ” ไป๋จื่อกล่าวหญิงชราอดทนไม่พูดจามาโดยตลอด จนในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว “ไป๋จื่อ มีเด็กที่ไหนปฏิบัติกับผู้ใหญ่เช่นเจ้าบ้าง ผู้ใหญ่มาหา ไม่เชิญเข้าไปดื่มชาตามมารยาทก็ช่างเถิด แต่แม้กระทั่งประตูก็ไม่เปิด แม่เจ้าสอนมาอย่างไรกัน ปกติแม่เจ้าสั่งสอนเจ้าเช่นนี้หรือ”ไป๋จื่อยังคงนอนอยู่บนเตียง ไม่คิดจะลุกขึ้นโดยสิ้นเชิง มุมปากของนางยกยิ้มเยาะเย้ย “ถูกต้อง ปกติท่านแม่ข้าสั่งสอนข้าเช่นนี้ จะปฏิบัติตัวกับใครต้องจริงใจ จะรู้จักกับใครต้องชัดแจ้ง ใครเคารพกับข้าหนึ่งฉื่อ ข้าจะให้กลับคืนไปหนึ่งจั้ง ใครดีกับข้าหนึ่งส่วน ข้าจะดีกลับคืนสิบส่วน หากเป็นคนที่ทำไม่ดีกับข้า แม้จะไม่อาจคืนความไม่ดีกลับไปสิบส่วนได้ แต่ข้าไม่มีทางทำความเคารพกลับไปแน่นอน”ครั้นได้ยินดังนั้น หญ
