ครั้นทำอาหารเช้าเสร็จ หูเฟิงก็ตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่น
เขามองสีท้องฟ้าข้างนอก ก่อนจะย่นคิ้วกล่าว “เช้าตรู่ถึงเพียงนี้เชียว? เจ้าจะออกไปข้างนอกอีกแล้วหรือ”
ไป๋จื่อวางถ้วยโจ๊กลง “อื้ม อีกเดี๋ยวจะเข้าเมือง ข้าจะไปเยี่ยมพี่เมิ่งสักหน่อย ไม่รู้ว่าบาดแผลของเขาหายดีหรือยัง”
สีหน้าของหูเฟิงดูอึมครึม “ข้าว่าหลายวันนี้เจ้าอยู่ไม่ติดบ้านเลยนะ คิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลาเลยหรือ”
เด็กสาวพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี “ใช่ หลายวันมานี้ข้านึกถึงเขาอยู่ตลอด ถึงอย่างไรเขาก็ได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยข้า นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มา และเพราะข้ายุ่งมาก จึงไม่ได้ไปเยี่ยมเขาเช่นกัน ในใจจึงเอาแต่นึกถึงเขาอยู่ตลอด”
“เท่านั้นหรือ” เขาเลิกคิ้ว
ไป๋จื่อชำเลืองมองเขา “แน่นอน ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าอย่างไร”
ความอึมครึมบนใบหน้าของหูเฟิงหายไปในพริบตา ริมฝีปากบางที่เม้มแน่นเผยให้เห็นรอยยิ้มจาง “ข้าจะไปล้างหน้า ช่วยข้าตักโจ๊กด้วย”
นางแลบลิ้นใส่ลับหลังเขา ก่อนจะเลียนเสียงของเขาว่า “ช่วยข้าตักโจ๊กด้วย เหอะ! ข้าไม่ใช่สาวใช้ของเจ้านะ” แม้จะพูดเช่นนั้น แต่นางก็ยังตักโจ๊กสีขาวจนเต็มถ้วยให้เขาอย่างว่าง่าย
