งอีก “นี่ แม่นางไป๋ยังไม่ได้กินเลยนะ เจ้ากินกับข้าวหมดเช่นนี้ ไม่ค่อยได้รับการสั่งสอนใช่หรือไม่”
หูเฟิงวางตะเกียบลงอย่างเชื่องช้า แล้วหยิบผ้าด้านข้างมาเช็ดมุมปากด้วยท่วงท่าสง่างาม ปิดท้ายด้วยการกล่าวเสียงเรียบ “นางกินไปแล้ว”
เมิ่งหนานมองไป๋จื่อ เด็กสาวรีบพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ ข้ากินไปแล้ว เพราะอีกเดี๋ยวยังมีธุระอีก จึงกินเช้าเสียหน่อย”
ใต้เท้าเมิ่งมองจานสองใบที่ว่างเปล่าบนโต๊ะ เขาชิมเส้นแตงดินไปเพียงครั้งเดียว และยังไม่ได้ชิมเห็ดหูหนูเลยสักคำ…ไม่เหลือแล้ว…
เขาหิ้วท้องมาถึงสามสิบลี้ หรือว่าเพื่อกินโจ๊กขาวเท่านั้น
ครั้นเห็นเมิ่งหนานมีสีหน้าน้อยใจ นางอยากหัวเราะนัก ทว่าก็อดกลั้นเอาไว้ แล้วกล่าวว่า “เอาอย่างนี้แล้วกันเจ้าค่ะ พวกท่านอยู่กินข้าวกลางวันที่นี่ กุยช่ายที่ซื้อมาเมื่อวานยังเหลืออยู่กำหนึ่ง วันนี้ข้าจะห่อเกี๊ยวกินอีกสักครั้ง”
……….
ตอนที่ 152 ไม่ได้ซื้อผักแม้จะไม่รู้ว่าเกี๊ยวคืออะไร แต่เมื่อได้ยินชื่อนี้แล้ว เมิ่งหนานกับองครักษ์จินก็รู้สึกว่าต้องเป็นของอร่อยอย่างแน่นอน อาหารที่ทำจากมือของไป๋จื่อ ไม่มีสิ่งใดไม่อร่อยองครักษ์จินยิ้มตามไปด้วย “แม่นางไป๋ ทำจีตั้นปิ่งที่กินเมื่อครั้งก่อนอีกสักครั้งได้หรือไม่” น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ชิมเมื่อครั้งก่อน ให้แต่คุณชายกินคนเดียวจนหมดเกลี้ยงไป๋จื่อพยักหน้าด้วยความยินดี “ได้เจ้าค่ะ”ครั้นเห็นนางอารมณ์ดีเช่นนี้ องครักษ์จินก็ได้คืบจะเอาศอก “น้ำแกง
