ตอนที่ 147 ตั้นละหนึ่งตำลึงเงิน
บัดนี้หูเฟิงยกจานเกี๊ยวขนาดใหญ่ออกมา ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะโดยตรง แล้วหันหน้าไปกวาดสายตามองหญิงชราและหลิวซื่อครั้งหนึ่ง สายตาเย็นชาจนถึงขีดสุด “พวกเจ้ายังไม่ไปอีก คิดจะรอให้ข้าไปส่งหรืออย่างไร”
ทั้งสองคนตัวสั่นพร้อมกัน ขาก็สั่นพั่บๆ ตามไปด้วย ดูท่าทางการขอข้าวและแป้งในวันนี้คงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว พวกนางจะแย่งก็แย่งไปไม่ได้ จะขอยืมก็ยืมไม่ได้อีก จึงต้องกลับไปมือเปล่าเช่นนี้ด้วยความไม่พอใจ
หญิงชรากล่าวอีกว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะไม่มาขอยืมจากเจ้าอีก แต่ขายให้ข้าน่าจะได้กระมัง”
ขาย?
ไป๋จื่อพยักหน้า “ถ้าเจ้าจะซื้อก็ย่อมได้ ตั้นละหนึ่งตำลึงเงิน โต่วละหนึ่งเฉียน”
หญิงชราหน้าเปลี่ยนสีใจทันที “เจ้าปล้นข้ากระมัง ข้าวหนึ่งตั้นราคาถึงหนึ่งตำลึงเงินเชียวหรือ เจ้าลดราคาหน่อยสิ”
“เช่นนั้นพรุ่งนี้เจ้าไปซื้อในเมืองเอาแล้วกัน ดูสิว่าจะซื้อได้ถูกกว่านี้หรือไม่” ไป๋จื่อยักไหล่
หลิวซื่อดึงแขนเสื้อแม่สามี พลางขยิบตาให้นางครั้งหนึ่ง ฝ่ายหญิงชรารู้กัน หัวเราะแห้งๆ กล่าวว่า “ดูเหมือนจะขึ้นราคาเป็นสองเท่าแล้ว ข้าได้ยินมาเหมือนกัน หากเจ้าคิดตั้นละหนึ่งตำลึงเงิน เช่นนั้นก็ตามนั้นเถิด เจ้านำข้าวให้ข้าหนึ่งตั้น ครั้งหน้าข้าจะนำเงินมาให้” เมื่อข้าวเข้าไปอยู่ในสกุลไป๋ของนางแล้ว นั่นนับว่าเป็นเงินของนางสกุลไป๋ ต้องการเงินหรือ ชาติหน้าแล้วกัน
ไป๋จื่อไม่ติดกับ นางสั่นศีรษะ “เงินมา ของไ
