่อม่านเถิงอยู่ในป่า ตอนนั้นไม่ได้มองอย่างละเอียด อาศัยเพียงลางสังหรณ์ คิดว่านั่นน่าจะเป็นใบจื่อม่านเถิง มันชอบเลื้อยไปบนลำต้นไม้ใหญ่ ใบจื่อม่านเถิงหนึ่งต้นสามารถเลื้อยและเติบโตบนลำต้นไม้โดยรอบได้ เจริญงอกงามและขยายพันธุ์ได้ดียิ่งนัก อีกทั้งมันยังกระจายเถาไปบนลำต้นไม้โดยรอบได้ภายในเวลาอันสั้นมากๆ ด้วยดังนั้น ขอเพียงหาได้สักต้น เท่านั้นก็เพียงพอแล้วจ้าวหลานเห็นนางยืนกราน ทั้งยังมีท่าทีมั่นใจเต็มเปี่ยม จึงไม่ปฏิเสธบุตรสาวอีก พลางยิ้มว่า “เอาล่ะๆ ขอเพียงเป็นสิ่งที่เจ้าอยากทำ เช่นนั้นก็ไปทำเถิด แม่สนับสนุนเอง”หูจ่างหลินก็ยิ้มเช่นกัน “จื่อยาโถวฉลาดเช่นนี้ หากนางคิดดีแล้ว เช่นนั้นจะต้องประสบความสำเร็จแน่ วางใจเถอะ”หูเฟิงวางตะเกียบในมือลง แล้วหันไปพูดกับไป๋จื่อ “ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ไม่ว่าเจ้าจะยุ่งแค่ไหน ก็อย่าลืมเรื่องที่เจ้ารับปากข้าไว้” ครั้นกล่าวจบ เขาก็ลุกขึ้นกลับไปที่ห้องจ้าวหลานกับหูจ่างหลินทำหน้าตางุนงง “จื่อยาโถว หูเฟิงหมายความว่าอย่างไร เจ้ารับปากอะไรเขาไว้หรือ”เมื่อเห็นว่าปิดบังเรื่องราวต่อไปไม่ได้แล้ว นางจึงทำได้เพียงพูดตามความจริง “คืออย่างนี้เจ้าค่ะ ข้าเคยอ่านวิธีหนึ่งในตำราแพทย์ที่ข้าเก็บได้ สามารถรักษาอาการความจำเสื่อมของหูเฟิงได้ ข้าจึงพูดกับเขา ตกลงกับเขาเช่นกันว่าจะรักษาให้ เขาเห็นข้ายุ่งวุ่นวาย ทำนู่นนี่ทั้งวัน จึงกลัวว่าข้าจะลืมเรื่องนี้ ถึงได้เตือนข้าอยู่ตลอด ความจริงแ
