นางตั้งใจมองอยู่ครู่หนึ่ง คนที่เดินนำหน้าไม่ใช่หยางซื่อเกินที่นางพบในหมู่บ้านไป๋หยางในวันนั้น ทั้งนางยังนำเงินสิบตำลึงเงินของเขากลับมาหรอกหรือ?
หยางซื่อเกินเห็นท่าทางตะลึงงันของนางแล้ว จึงหัวเราะเสียงเย็น “เป็นอย่างไร? ไม่เจอหน้ากันสองวัน เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ?”
หลิวซื่อจมวดคิ้ว เหตุใดหยางซื่อเกินผู้นี้ถึงได้หยาบคายและไร้มารยาทเช่นนี้ ที่นี่คือสกุลไป๋ สามี บุตรชาย และแม่สามีล้วนอยู่ที่นี่ คำพูดคำจาของเขาเช่นนี้ คนที่ได้ยินเข้าอาจจะเข้าใจผิดได้ง่าย ราวกับว่าพวกเขาสนิทกันมากอย่างไรอย่างนั้น
“พี่หยาง ท่านมาได้อย่างไร ไม่ใช่ตกลงกันว่าสามวันหรือ พรุ่งนี้ต่างหากถึงจะเป็นวันที่สาม!” หลิวซื่อเห็นพวกเขาคนเยอะ แม้ในใจจะไม่รู้สึกสบายใจเท่าไรนัก ทว่าก็ไม่กล้าผิดใจกับเขา
หยางซื่อเกินแค่นหัวเราะ “สามวัน? รอจนถึงสามวันแล้ว พวกเจ้าจะส่งแม่ไก่น้อยที่ออกไข่ไม่ได้มาให้ข้าสินะ? เจ้าเห็นข้า หยางซื่อเกินเป็นคนมีเงินแต่โง่เง่าหรืออย่างไร?”
เสียงของหยางซื่อเกินดังกังวานนัก เสียงนี้อย่าว่าแต่คนในลานบ้านและในเรือนเลย ชาวบ้านที่มาดูความคึกคักอยู่ข้างนอก ล้วนได้ยินชัดเจนทุกคน
หลิวซื่อไม่เข้าใจ “ท่านหมายความว่าอย่างไร แม่ไก่น้อยที่ออกไข่ไม่ได้อะไรกัน หรือท่านจะเข้าใจผิดอะไรอยู่”
