!”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหารแว่วมาจากในนิ้วชี้ นั่นก็คือเสียงลึกลับที่เจียงฉางเซิงได้ยินตอนที่ค้นในความทรงจำของบุรุษเท้าเปล่าเจียงฉางเซิงไม่สนใจพูดให้มากความแล้ว เขายกมือขึ้นคว้าอภินิหาร จักรวาลกลางฝ่ามือ!นิ้วชี้พันจั้งพลันย่อส่วนลงก่อนจะลอยเข้ามาในมือของเจียงฉางเซิงแต่มันยังไม่ยอมแพ้ ขณะย่อส่วนอยู่นั้นก็เร่งความเร็วขึ้นพุ่งเข้าใส่เจียงฉางเซิงคล้ายกับลูกศร น่าเสียดายที่ยังไม่โดนตัวเจียงฉางเซิง มันก็ถูกกระชากเข้ามาไว้ในมือเขาแล้วเจียงฉางเซิงโยนมันเข้าไปในน้ำเต้าทองม่วงอย่างไม่ใส่ใจขั้นตอนนี้สั้นมาก ซ้ำยังไม่ได้ใส่ใจอะไร เจียงฉางเซิงก็ปราบวิญญาณที่ดูเหมือนจะน่ากลัวตนนี้ไว้ได้อย่างง่ายดาย“ควรจบละครเรื่องนี้ได้แล้ว!”เสียงของเจียงฉางเซิงดังขึ้น จากนั้นตราหยินหยางเบิกมรรคาก็ลอยขึ้นมาข้างหลังเขา ต้นไม้วิเศษเกล็ดทองหายไปก่อนที่ตราหยินหยางเบิกมรรคาจะขยายใหญ่ขึ้นมาเท่ากับต้นไม้วิเศษเกล็ดทองตราหยินหยางมหึมาหมุนวน ส่งเสียงแห่งมหามรรคาที่สร้างความน่าพรั่นพรึงต่อทุกสรรพสัตว์ออกมา ผู้คืนชีพต่างก็สลายเป็นเถ้าถ่านไปทีละคน จากใกล้ไล่ออกไปหาไกลภาพเหตุการณ์นี้โอ่อ่ายิ่งใหญ่นัก ห้วงสุญญตาอันไกลโพ้นคือภาพ
