ีพแพร่กระจายไปทั่วสามพันโลกผ่านมหาพิภพจิตจร ทำให้ขุมอำนาจแต่ละแห่งสั่นไหวไปตามๆ กันในตำหนักหลังหนึ่งของวิถีเหนือสรรพสิ่ง“มรรคาจารย์กล้าปล่อยให้ผู้คืนชีพมารวมตัวกัน เขาคงมั่นใจจริงๆ สินะ” ไท่ซั่งคุนหลุนถอนหายใจอริยะเทวะโลกาขมวดคิ้ว ดวงตาเต็มไปด้วยแววตาเหลือเชื่อไท่ซั่งคุนหลุนเห็นปฏิกิริยาของเขา ในใจก็บังเกิดความรู้สึกซับซ้อนการปรากฏตัวของอริยะเทวะโลกาทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตารู้จักโลกที่สูงกว่าเดิม แต่ตัวตนที่สูงส่งเช่นนี้กลับตกตะลึงเพราะมรรคาจารย์มรรคาจารย์แข็งแกร่งมากเพียงใดกันแน่หนึ่งหมื่นปีผ่านไป ไท่ซั่งคุนหลุนลืมเลือนความแค้นของเจ็ดสิบสองถ้ำเทวะไปนานแล้ว ความรู้สึกที่เขามีต่อมรรคาจารย์เป็นความรู้สึกไม่อยากยอมแพ้ศัตรูตัวฉกาจมากกว่า พูดกันจริงๆ แล้วเจ็ดสิบสองถ้ำเทวะก็เป็นฝ่ายบุกไปเล่นงานมรรคาจารย์ก่อน ชีพมลายวายชีวาเพราะพลังไม่แข็งแกร่งพอย่อมไม่อาจกล่าวโทษผู้อื่น แต่พลังที่มรรคาจารย์แสดงให้เห็นครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้เขาตกตะลึง จากไม่อยากยอมรับกลายเป็นไม่อยากยอมแพ้ จากตกตะลึงเปลี่ยนเป็นฉงนงงงวยณ ห้วงเวลานี้ อารมณ์ทั้งหลายเหล่านี้แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมาดปรารถนาเขาหมายมาดปรารถนาจะครอบครองพลังของ
