หลังจากรื้อหลุมศพอาฆาตแห่งแรกเสร็จ เหลืออีกเพียงครึ่งชั่วโมงก็จะเที่ยง ซึ่งเป็นช่วงที่พลังหยางแรงที่สุดในรอบวัน พวกเราไม่มีเวลาพักมากนัก ต้องรีบไปจัดการกับอีกสามหลุมศพที่เหลือ
“คุณเหลียง มาทางนี้ได้แล้ว” ผมตะโกนเรียกเหลียงโหย่วชีที่ยืนมองพวกเราอยู่ห่างออกไป
เมื่อได้ยินเสียงเรียก เขาก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทันที
“อาจารย์เจียง อาจารย์เม่า คุณหนูพาน...หลุมศพของพ่อผม เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ”
“เรียบร้อย นี่คือพ่อของคุณ คุณต้องถือไปเอง” ผมชี้ไปที่โกศอัฐิซึ่งถูกตาข่ายสะกดวิญญาณคลุมไว้
“พ่อ!” เหลียงโหย่วชีเห็นดังนั้นก็คุกเข่าทันทีพร้อมปล่อยโฮออกมา น้ำหูน้ำตาไหลอาบหน้า
พวกเราไม่ได้พูดอะไร เพียงปล่อยให้เขาถือโกศแล้วนำทางไปยังหลุมศพของภรรยาทั้งสามคน
เหลียงโหย่วชีสะอื้นไห้อยู่อีกครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้นยืน
เขายกโกศของเหลียงต้าซานขึ้นมา แล้วเริ่มนำทางพวกเราไปต่อ
พานหลิงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “คุณเหลียง ทำไมคุณถึงเลือกใช้โกศอัฐิสีแดงให้พ่อของคุณล่ะ”
เหลียงโหย่วชีเช็ดน้ำตาก่อนตอบ “โกศอัฐินั่นไม่ใช่ของพ่อผมหรอก มันเป็นของแม่ ตอนที่แม่เสียชีวิต พ่อบอกว่าอยากเสริมโชคให้ครอบครัว เขาบอกว่าโกศอัฐิสีแด
