อีก นายห้ามมีความสงสารหรือเมตตาต่อผีร้ายพวกนั้นโดยเด็ดขาด…” คำพูดของอาจารย์ทำให้หัวใจของผมสะดุดไปชั่วขณะ
‘ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก’ อย่างนั้นเหรอ
หรือว่า…ในอดีตเคยมีใครบางคนที่ใจอ่อนกับวิญญาณอาฆาตจนทำให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นมา?
ความคิดนี้ทำให้ผมนึกไปถึงวิญญาณที่อาจารย์เก็บไว้ในบ้าน และคำพูดของท่านฮุยที่เคยกล่าวกับอาจารย์ตอนที่เราไปที่ทะเลสาบหนานเทียน
‘รับศิษย์อีกคนแล้วเหรอ’
หรือว่าก่อนหน้าผม อาจารย์เคยมีศิษย์ที่ถูกวิญญาณอาฆาตฆ่าตายมาก่อน?
ทั้งหมดนี้เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของผม แต่ในตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะถามเรื่องนั้น
ผมกล่าวผ่านโทรศัพท์ว่า “อาจารย์ไม่ต้องห่วง ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย”
อาจารย์ส่งเสียง “อืม” ก่อนจะกล่าวต่อว่า “ดี พรุ่งนี้ตอนบ่ายฉันน่าจะไปถึง ถึงตอนนั้นฉันจะเป็นคนจัดการปัญหาทุกอย่างเอง ระหว่างนี้นายก็ระวังตัวไว้ให้ดี หากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วให้แจ้งฉันด้วย ถ้าไม่สามารถรับมือได้อย่าฝืนสู้จนตัวตาย และอย่าลืมว่า…นายมี ‘ร่มปรภพ’ อยู่ในมือ เข้าใจไหม” อาจารย์กล่าวเป็นนัย
ผมรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึง ‘เสี่ยวอวี่’ จึงตอบรับสั้นๆ ว่า “ครับ”
จากนั้นอาจารย์ก็สั่งกำชับอีกสองสามคำ ก่อนวางสา
