หลังจากเสริมยันต์เพิ่มเติม ประตูและหน้าต่างก็มั่นคงขึ้น พลังอาฆาตไม่สามารถซึมผ่านเข้ามาในบ้านได้อีก
พวกเรารู้สึกถึงความปลอดภัยชั่วคราว จึงนั่งนิ่งๆ อยู่ในบ้าน รอให้ถึงเช้า
ก่อนหน้านี้ ประตูและหน้าต่างยังคงมีเสียงเคาะเป็นระยะ แต่ผ่านไปสองสามนาที เสียงเคาะเหล่านั้นก็ค่อยๆ เงียบลง ภายนอกบ้านกลับกลายเป็นเงียบสงัดจนน่าขนลุก
แต่พวกเราไม่ได้ลดความระมัดระวังลง
ผมยังคงมองเห็นเงารางๆ แวบผ่านช่องว่างประตู แสดงว่าพวกเธอยังไม่ได้จากไป เพียงแค่หยุดการเคลื่อนไหวเท่านั้น…
เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีความผิดพลาดใดๆ ผมกับเม่าจิ้งแยกกันไปตรวจสอบบริเวณชั้นบนและหลังบ้าน เพื่อตรวจดูว่ายันต์บนประตูและหน้าต่างยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ หรือมีจุดไหนที่ต้องเสริมเพิ่มเติม
หลังจากตรวจสอบทั้งบ้านแล้วไม่พบปัญหาใดๆ ทุกบานหน้าต่างถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา ยันต์ที่ติดไว้ที่ประตูหลังยังคงอยู่ครบ ไม่มีร่องรอยเสียหาย
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหา เราจึงรีบกลับมานั่ง แต่ขณะที่พวกเรากำลังจะจุดบุหรี่สูบ เสียงของชายชราดังขึ้นจากนอกบ้านกะทันหัน
“โหย่วชี ลูกพ่อ…พ่อกลับมาแล้ว…” เสียงนั้นเย็นยะเยือก ทุ้มยาวจนผิดธรรมชาติ
ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น สีหน้าของเหลียงโห
