ี้ตัดไม่ได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นประเด็นสังคม”
“ไม่ต้องห่วง ผมไม่ตัดต้นไม้หรอก แค่จะตกแต่งมันหน่อยเท่านั้น!”
ผมวางไม้ท้อลง ก่อนรับเลื่อยยนต์จากมือหลัวเจี้ยนหวา
“ไอ้เวรเอ๊ย!” พูดจบ ผมหิ้วเลื่อยยนต์แล้วปีนขึ้นไปบนต้นไม้
“แก…แกจะทำอะไร” ทันใดนั้นเอง เสียงของต้นหวยเก่าแก่ก็ดังแว่วขึ้นที่ข้างหูผม
ผมยืนอยู่บนกิ่งไม้แล้วกระชากเครื่องเลื่อยยนต์
“วู้มมม…” เสียงเลื่อยยนต์แผดดังขึ้น
ทันใดนั้น ผมสังเกตเห็นว่าต้นหวยทั้งต้นกำลังสั่นไหว
เสียงลึกลับที่ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นหญิงหรือชายดังขึ้นอีกครั้ง “แก…แกอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม…”
“บุ่มบ่ามงั้นเหรอ ดูถูกฉันเกินไปแล้ว! ฉันจะบุ่มบ่ามให้ดู!”
เมื่อคืนผมเกือบถูกมันกิน ทำให้อัดอั้นอย่างหนัก แค่ห้ามตัดต้นไม้นี้ก็ทำให้ผมหงุดหงิดมากพอแล้ว เมื่อสบโอกาส ถ้าไม่ทำให้มันเจ็บหนักคงไม่หายแค้น!
พูดจบ ผมก็ยกเลื่อยยนต์ขึ้นแล้วตัดกิ่งไม้ขนาดเท่าต้นขาทันที
เสียงเลื่อยหั่นไม้ดังต่อเนื่อง
น่าประหลาด น้ำเลี้ยงที่พุ่งออกจากกิ่งไม้ที่ถูกตัดเป็นสีแดงสด แต่เมื่อสัมผัสกับแสงเพียงครู่เดียวก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวจาง แล้วค่อยๆ กลายเป็นสีขาวขุ่น และสุดท้ายเปลี่ยนเป็นสีดำ
ต้นไม้ทั้งต้นเริ่มสั่น
