เขามองออกเพียงจุดนี้เท่านั้น“โอ๊ะ เช่นนั้นหรือ ผู้อาวุโส บุตรชายของข้าคนนี้ฉลาดเฉลียวตั้งแต่เล็ก เพราะรู้ความมากเกินไป ปกติข้าจึงเผลอละเลยที่จะดูแลเขา หากท่านไม่พูด ข้าก็คงไม่ทราบว่าเขาไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้ ท่านพาเขาไปคุนหลุนแล้วโปรดเลี้ยงดูให้ดีด้วย” เจียงวั่นจินคลี่ยิ้ม ใบหน้าแสดงสีหน้าภาคภูมิใจบุรุษร่างผอมแห้งได้ยินดังนั้นก็สนใจเจียงฉางเซิงมากกว่าเดิม ไม่มีคนในตระกูลส่งเสริม แต่เด็กคนนี้กลับมีเลือดลมระดับนี้ได้ ถ้าอย่างนั้นพรสวรรค์คงสูงกว่าที่เขามองทีแรกเสียอีกหลังจากนั้นเจียงวั่นจินก็เล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง แล้วถามเจียงฉางเซิงว่ายินดีเดินทางไปคุนหลุนหรือไม่เจียงฉางเซิงไม่ลังเลสักนิด เขาตกลงทันที เขาอยู่ที่นี่ก็หาโอกาสกลับไปยังโลกแห่งความเป็นจริงไม่พบ บางทีการเดินทางไปคุนหลุน ได้พบกับคนเผ่าเจียง อาจทำให้เขาหาวิธีออกไปพบก็เป็นได้บุรุษผอมแห้งมีนามว่าเจียงซาน เขาไม่มีสายเลือดเผ่าเจียง แต่เขาบอกว่าตนเองเป็นเด็กที่ท่านเซียนเผ่าเจียงรับมาอุปการะเจียงซานรีบร้อนยิ่งนัก เช้าวันต่อมาเขาก็จะพาเจียงฉางเซิงจากไปทันที มารดาของเขาร้องไห้โศกศัลย์เพราะเรื่องนี้จนพวกเขาต้องชักช้าอยู่หน้าประตูจวน
