ในดินแดนอันมืดหม่นแห่งหนึ่ง เจียงอี้ผู้กำลังนั่งสมาธิอยู่ริมทะเลลืมตา ในดวงตาเต็มไปด้วยแววตาตื่นเต้นเสียงของเฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์ดังมาจากด้านข้าง “เหตุไฉนเจ้าจึงนอนนานขนาดนี้ นี่ไม่เหมือนเจ้าเอาเสียเลย อยู่ที่มหาสมุทรเชื่อมอนธการต้องระวังตัวอยู่ตลอดสิ”เจียงอี้หันหน้ามามองเฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์ที่อยู่ไม่ไกลเขานั่งอยู่บนแท่นดอกบัวศิลา แผ่นหลังงองุ้ม หน้าตาเหมือนคนชราผู้ไร้เรี่ยวแรง“ไม่มีอะไรหรอก แค่ได้ข้อคิดใหม่ๆ มาจากวิถีเซียนจึงใคร่ครวญวิชาอยู่ในห้วงฝันก็เท่านั้น” เจียงอี้เอ่ยตอบ พลางระบายรอยยิ้มบนใบหน้า“อ้อ วิถีเซียนเข้าฝันได้ด้วยรึ” เฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์น้ำเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในนั้นแฝงความสงสัยใคร่รู้อยู่หน่อยๆเจียงอี้หัวเราะ “ย่อมได้สิ เพียงแต่ต้องศรัทธาจากใจจริงจึงจะมองเห็นวิถีเซียนที่แท้ เฒ่าลี้ลับ ในเมื่อท่านทำงานให้ท่านปู่ของข้าแล้ว เหตุใดจึงมิยอมเข้าวิถีเซียนในเร็ววันเล่าไม่นานมานี้มีผู้สืบทอดมหามรรคามาเข้าร่วมกับวิถีเซียนอีกคนหนึ่งแล้ว เขามีนามว่าฟ้าดินสรวล ไม่รู้ว่าเฒ่าลี้ลับรู้จักหรือไม่”เฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์ได้ยินก็ขมวดคิ้วอย่างห้ามตัวเองไม่ทันเขาลังเลครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า “ฟ้าดินสร
