แต่จิ่งเป่ยเฉินเดินออกไปแล้ว และเขาก็ไม่ได้สนใจเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย
ทำกับโหรวโหรวของเขาเป็นแบบนี้ ตอนนี้เขาก็ต้องรับรู้ถึงความเจ็บปวด
“นายคงไม่คิดจะส่งเขาไปหาลูกสาวจริง ๆ หรอกใช่ไหม? ถ้าเป็นแบบนั้นจะโหดร้ายเกินไปหรือเปล่า?” เธอกระซิบเสียงเบา
ถึงแม้จะมองไม่เห็น แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของเขา
“ไม่หรอก อย่างมากก็ทำให้พิการเท่านั้นเอง” การตายสำหรับตัวเขามันก็แค่การปลดปล่อย แต่การมีชีวิตอยู่สิถึงจะเรียกทรมาน
ถึงกับทำพิการเลยเหรอ?
ก็ได้! สำหรับจิ่งเป่ยเฉินแค่นี้ถือว่าเบามากแล้ว
เขารีบพาเธอไปทำความสะอาดร่างกายหลังจากที่กลับมาบ้าน ระหว่างทางกลับเธอใส่เสื้อเชิ้ตของเขาและนั่งรถเขากลับไป
เธอพิงที่ตัวของเขา เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเป็นเพราะความผิดของเธอ ถ้าเธอไม่ไปหาเหอเฉ่าก็คงจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแน่
“ที่รัก ฉันขอโทษที่ทำให้นายต้องเป็นห่วง” จู่ ๆ เธอก็พูดอย่างจริงจัง
จิ่งเป่ยเฉินทำท่าคิดก่อนจะโอบเอวเธอเอาไว้ เขาก้มลงมองใบหน้าที่ขาวสะอาด ไม่ลืมภาพที่ล้างหน้าเช็ดตัวให้เธอเมื่อครู่
“เพราะงั้นหลังจากนี้ยังจะทิ้งฉันไปคนเดียวอยู่อีกไหม?” เขาไม่รู้เรื่องก็ไปแล้ว
