“คุณหนูอัน คุณมีบุญคุญกับพวกเรา ฉันควรที่จะทำ” เธอยืนกรานขวางหน้าอันโหรวไว้ ยังไงก็ไม่ให้ออกไปเด็ดขาด
คนตรงหน้าเริ่มลากเธอโดยใช้แรงอย่างไม่เกรงใจ
“แม่!”
“เหอเฉ่า เธอก็ไม่ต้องสนใจฉัน ฉันไม่เป็นไร ฉันจะตามพวกนายไป อย่าทำร้ายพวกเขา” ตาสองข้างของอันโหรวอยู่ในความมืด เธอมองไม่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
ถ้าหากว่าเห็นเธอคงจะสงบมากกว่านี้ ยิ่งไม่เห็นยิ่งรู้สึกหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ได้ แต่ว่าเธอยังคงสงบ ไม่ทำให้พวกเขาทั้งคู่รู้ว่าเธอกำลังหวาดกลัว
“พี่อัน!” เหอเฉ่ามองเธออย่างเป็นกังวลและยังคงไม่หนีไปไหน ยังคงรั้งแขนของเธอเอาไว้
“ลุงสองแค่ต้องการเงินเท่านั้น งั้นก็รอให้ประธานจิ่งเอาเงินมาให้ก็พอแล้ว ไม่ต้องพาพี่อันไปหรอก ที่นี่โรงพยาบาลจะพาเธอไปแบบนี้ได้ยังไง” เหอเฉ่าเงยหน้ามองเขา ถ้าถูกจับไปจริง ๆ จะต้องบอกกับทางโรงพยาบาลทันที เธอออกไปจากที่นี่ไม่ได้
