ฉีเซิ่งเทียนไม่กล้าที่จะปล่อยเธอ เขากอดเธอนั่งลงบนเตียง ถึงจะนั่งบนเตียงแต่ก็ยังกอดเอวของเธอเอาไว้อย่างแน่น
“นายช่วยคลายมือออกหน่อยได้ไหม? เอวของฉันนะ” หลินจือเซี๋ยวโกรธ ลักษณะท่าทางแบบนี้ เขาให้เธอเป็นอะไรกันแน่?
เป็นลูกหรือไง? เดินไปไหนก็ตามไปด้วยโดยไม่ปล่อย
“เซี๋ยวเซี๋ยว ให้คลายมือออกก็ได้ แต่ว่าปล่อยไปไม่ได้ ถ้าเธอหนีไปจะทำยังไง ไม่คุ้นชินกับที่นี่ ถ้าเกิดเจอคนไม่ดีเข้าจะทำยังไง?” ถ้าถึงตอนนั้นเขาจะทำยังไง เพราะงั้นมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันก็ต้องคุยกัน
ฉีเซิ่งเทียนหยิบกระดาษสองแผ่นออกมาจากกล่องพลางมองดูที่ชื่อ ก่อนที่สีหน้าจะดำดิ่งลงกว่าหลินจือเซี๋ยวเสียอีก
“แม่ง! เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?” ทั้ง ๆ ที่เขาวางแผนลักพาตัวหลินจือเซี๋ยวมาแต่งงาน ทำไมถึงได้กลายเป็นเฉินเหยียน
ผู้หญิงคนนั้น…….
“นายไม่รู้เรื่อง?” ทะเบียนสมรสของเขากับเฉินเหยียน ตัวเขาจะไม่รู้เรื่องเลยงั้นเหรอ?
“ฉันจะไปรู้เรื่องได้ยังไง ไม่สิ เมื่อวานเองฉันก็เมา แต่ว่าเธอต้องเชื่อว่าฉัน มีแค่เธอเท่านั้น เรื่องนี้ไม่มีความหมายแฝงแน่” เขาอยากจะฉีกมันทิ้งทันที เมื่อวานเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่!
