เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในที่สุดปลายสายก็กดรับ “เธออยู่ไหน?”
“ฉันบินกลับมาแล้ว วางละ!”
เสียงโทรศัพท์ของฉีเซิ่งเทียนถูกตัดสายดังขึ้น
แม่ง! ยัยผู้หญิงคนนี้นี่มัน…….
คิดจะวางก็วาง จะง่าย ๆ บ้างไม่ได้หรือยังไง?
ฉีเซิ่งเทียนหันไปมองหลินจือเซี๋ยว เขาหยิบโทรศัพท์และโอบเธอ “เซี๋ยวเซี๋ยวของฉัน อย่าโกรธเลยนะ พวกเรากลับไปหาเธอตอนนี้กัน!”
“ใครเป็นของนาย เซี๋ยวเซี๋ยวไม่ใช่ของนาย เฉินเหยียนต่างหาก นายไปหาเธอเถอะ!” เธอสะบัดเขาออก เธอต้องการไปจากที่นี่!
หนีไปจากเขา!
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เฉินเหยียนนั่งเครื่องบินอยู่ ฉีเซิ่งเทียนจะต้องไปถลกหนังเธอแน่นอน ไม่คิดว่าจะบินกลับไปเร็วขนาดนี้
“เซี๋ยวเซี๋ยว พวกเรากลับไปกัน!” ตอนนี้เขารอไม่ได้แล้ว ขอเพียงไปหย่ากับเฉินเหยียนและกลับมาโสดอีกครั้ง ถึงการลักพาตัวเซี๋ยวเซี๋ยวมาแต่งงานจะไม่สำเร็จ แต่ก็ไม่อาจให้เซี๋ยวเซี๋ยวปฏิเสธเขาแบบนี้!
“อืม” เธอเองก็อยากกลับแล้ว หนีมาพักร้อนอยู่ดี ๆ ก็ต้องมาเจอเรื่องงานแต่งงานบ้าบอนี่
คาดว่าจะกลับไปบอกโหรวโหรว คงได้ถูกเธอหัวเราะเยาะแน่ ๆ
ดังนั้นทั้งคู่จึงรีบเดินทางกลับทันที ตลอดทางกลับเธอไม่ได้สนใจฉีเซิ่งเทียนเลย
