“เซี๋ยวเซี๋ยว ฉันอยากกินแอปเปิล เธอช่วยปอกเปลือกให้ฉันทีสิ!” ฉีเซิ่งเทียนเอนหัวมากระซิบที่ข้างหูของเธอด้วยท่าทางสนิทสนม
“นายควรปอกให้ฉันกินหรือเปล่า?” มีเหตุผลอะไรที่ต้องให้เธอปอก ไม่เข้าใจสักนิด
“ผมทำเอง!”
เซว์มู่ถือมีดปอกผลไม้ ก่อนจะหยิบแอปเปิลที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาปอก สองคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็มองดูท่าทางของเขา
คนอะไรช่างเป็นสุภาพบุรุษเสียจริง ๆ หล่อก็หล่อมาก ทำอะไรก็ดูเท่ไปหมด
หลินจือเซี๋ยวค่อย ๆ หันไปมองผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ “ฉีเซิ่งเทียน ทำไมนายไม่ปอกแอปเปิลให้ฉัน? หรือว่านายคิดอยากให้ฉันกินแอปเปิลของคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?”
เขาไม่ถือตัวเองเป็นแขกเลยสักนิด แต่ถือตัวเองเป็นสมาชิกในครอบครัวแทน
“เซี๋ยวเซี๋ยว เธอไม่ต้องกินของผู้ชายคนอื่นหรอก ฉันกินเอง! ส่วนเธอ….ต้องกินของฉันเท่านั้น” ฉีเซิ่งเทียนจับแขนของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยมือ ช่วงเวลาแบบนี้เขาไม่อาจผ่อนคลายลงได้ เพราะเป็นช่วงเวลาที่ศัตรูหัวใจอาจจะยกหมัดชกหน้าเขาได้ เขาจึงต้องปกป้องตัวเองเอาไว้
หลินจือเซี๋ยวรู้ดีว่าไอคิวของฉีเซิ่งเทียนนั้นติดลบ ก่อนหน้านั้นมีหรือที่เขาจะทำแบบนี้ให้?
