อันโหรวแทบจะหมดคำพูดเมื่อมองไปที่เขา เห็นได้ชัดว่าช่วงบ่ายก็ตอบตกลงอย่างดี แต่ทำไมตอนนี้คนคนนี้กลับไม่ยอมรับเสียแล้ว สิ่งที่เธอพูดในห้องทำงานดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยสินะ
“จบคดีแล้ว เธอก็อยู่ที่นี่สัมผัสมันมามากพอแล้ว เพราะงั้นกลับบ้านได้แล้ว” เธอไม่อยู่แบบนี้ จิตใจของเขากระวนกระวายมาก
“ปิดคดี? ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นช่วงปิดคดีหรอกเหรอ?” บทสนทนาของพวกเขาสองคนตอนนี้ได้ไปอยู่ในน้ำมือของตำรวจคนอื่น ๆ แล้ว
คำพูดพวกนี้……มันท้าทายพวกเขามากเกินไปแล้ว พวกเขาพูดตอนไหนกันว่าจะจบคดีในช่วงเวลาแบบนี้ ช่วงเวลาไหนก็ได้งั้นเหรอ?
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ อุ้มเธอออกไปโดยไม่ชำเหลืองสายตามองเลยสักนิด
ในค่ำคืนฤดูร้อนความร้อนยังคงแผ่กระจายอยู่ เธอเห็นฉีเซิ่งเทียนกำลังยืนรอพวกเขาอยู่ข้างนอกและเปิดประตูรถรอพวกเขาเข้าไป
เมื่อเข้าไปนั่งในรถแล้ว ชุดนักโทษเธอก็ได้ถอดมันออก
“พี่สะใภ้ สวยมาก ตอนเย็นกลับบ้านแบบนี้ยังตั้งใจถอดเสื้อแบบนี้อีก!” ฉีเซิ่งเทียนที่นั่งอยู่ด้านหน้ารถและกำลังขับรถอยู่เหลือบสายตามองไปที่กระจกหลังและยิ้มพลางเอ่ยคำล้อเล่นออกมา
