ที่แท้ความกดดันจากความคิดเห็นของสาธารณชนนั้นมีมากจริง ๆ อันโหรวใช้คำพูดหว่านล้อมมากมายเพื่อไม่ให้จิ่งเป่ยเฉินไปสถานีตำรวจ
การนั่งรถตำรวจอีกครั้ง ฟังเสียงรถไซเรน ภายในใจของเธอนั้นแตกต่างออกไปจากเมื่อวาน โดยเฉพาะด้านข้างรถพวกเขานั้นมีรถนักข่าวมากมายที่ขับตามมา
ระหว่างทางไปสถานีตำรวจนั้นมีรถพวกเขาตามมาตลอดทาง ได้มีการถามไปเมื่อเช้า เธอต้องอยู่ที่นี่ชั่วคราว อยู่ในห้องแยกขังที่มีอุณหภูมิห้องที่เย็นเฉียบ
โชคดีที่เป็นฤดูร้อน อากาศเย็นแบบนี้ก็ดี เตียงเล็ก ๆ ก็ดูสะอาด
เธอไม่ได้กังวลเรื่องตัวเอง แต่เธอกังวลว่าหน่วนหน่วนกับหยางหยางจะคิดถึงเธอ พวกเขาจะต้องเป็นกังวลอย่างแน่นอน
ค่ำคืนนี้มีอากาศหนาวเย็นและเป็นคืนแรกที่พักอยู่ที่นี่ถือว่าเป็นประสบการณ์ใหม่ในชีวิต
ที่แท้ก็มาสัมผัสประสบการณ์ชีวิต หวังว่าคงจะไม่ทำให้หยางหยางและหน่วนหน่วนตกใจ
มีจิ่งเป่ยเฉินอยู่ที่นั่นก็คงจะไม่มีอะไร
แต่ว่าสภาพแวดล้อมที่เธออยู่นั้นทำให้นอนไม่หลับจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเข้ามาเองแท้ ๆ แต่ว่าตอนนี้…….
อยู่ที่นี่คนเดียว ไม่มีแม้แต่คนให้พูดคุยด้วย ความรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวก็ผุดขึ้นมา
ถ้าเป็นเย่มู่เหยียนจริง เธอจะทำยังไงดี?
