พอมองหน้าที่หล่อเหลาของเขา เธอก็พูดขึ้น “อันที่จริงนายไม่คิดอยากจะมีลูกใช่ไหม? หลังจากนี้ก็ช่วยเว้นความต้องการของตัวเองที ไม่อย่างนั้นมันจะยิ่งไกลตัวนายมากขึ้นนะ”
ลมหายใจที่อุ่น ๆ ของเธอแผ่วเบา เสียงทุ้มต่ำที่ชวนลุ่มหลง ฟังแล้วน่าหลงใหลจนต้องทำให้เขาพูดขึ้น “ที่รัก…..ผมบอกตอนไหนผมว่าผมจะละเว้น”
“อืม……..”
เรื่องละเว้นหักห้ามอะไรพวกนี้คงไม่มีทางเป็นไปได้ ชั่วชีวิตนี้เขาคงไม่มีทางทำสำเร็จแน่นอน
เพราะงั้น…….
ช่วงที่เธอตั้งท้องอยู่นั้น เขาก็คงควบคุมร่างกายส่วนล่างไปได้นานแล้ว……
“เธอคิดอะไรอยู่?” ทันใดนั้นจู่ ๆ เขาก็เอ่ยถามเพราะเห็นสายตาที่เลื่อนลอยของเธอ
“ฉันแค่คิดว่าจะนายจัดการให้จบไวที่สุด”
“รับทราบ”
“อา…..”
เธอพูดให้จบไวที่สุด แต่ไม่ได้หมายความว่าแบบนี้!
จะบ้าตายจริง ๆ
คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้ลุกไปกินข้าวเลย เอาเถอะ แต่เดิมทีเธอก็ไม่หิวอยู่แล้ว ไม่มีอารมณ์แม้แต่จะกินข้าวเลยสักนิด
ตกกลางคืนเมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็พยายามปลุกผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ให้ตื่นขึ้น
