“เธอนี่น่าเบื่อจริง ๆ เธอโดนความรักครอบงำแล้ว ไม่มีหมอไหนรักษาได้” เขาทำผิดเอง ไม่คิดเลยว่าเมื่อรู้ข่าวอย่างแรกที่ทำคือรีบมาอธิบาย
“ฉันมีสติพอ” เป็นเพราะมีสติถึงได้ไม่ทะเลาะกับเขาและไม่หย่ากับเขา
ถ้าเธอไม่มีสติละก็ ตอนนี้คงได้ทะเลาะกันจนบ้านแตกไปแล้ว
“บางเรื่องก็ไม่ควรที่จะมองเพียงผิวเผิน” จิ่งเป่ยเฉินที่จดจำใบหน้าคนไม่ได้ เขาสามารถจำเย่มู่เหยียนได้ไหม?
“ไม่ใช่มองง่ายแบบนั้น เพราะงั้นบอกฉันหน่อยได้ไหมว่างานแต่งงานของพวกเธอนั้นซับซ้อนแค่ไหน? ท้องก่อนแต่ง? หรือเพราะว่าหน่วนหน่วนกับหยางหยาง? เป็นไปไม่ได้เลย!” เขารู้จักอันโหรวดีว่าไม่ใช่คนแบบนั้น
เธอแต่งงานเพราะถูกบังคับ เธอบอกได้ไหม?
แต่อย่างหลังก็เป็นความสมัครใจ
ตอนนี้สมัครใจเองด้วยซ้ำ
ถ้าวันใดวันหนึ่งที่พวกเขาหย่ากัน……
“ฉันอยากจะถามหนึ่งคำถามจริง ๆ ถ้าเด็กคนนั้นเป็นลูกของจิ่งเป่ยเฉินขึ้นมา เธอจะทำยังไง? พาเขากลับบ้าน ให้เขามาเป็นลูกของตัวเองงั้นเหรอ? เธอจะรับผิดชอบยังไงกับแม่ของเด็ก จิ่งเป่ยเฉินจะต้องรับผิดชอบยังไง? ภายในเก้าเดือนนี้เธอกลับไปเรื่องนี้หน่อยก็ดีนะ” นานแล้วที่เขาไม่ได้โกรธเคืองจนแทบบ้าแบบนี้
