“ไม่มี แต่ว่าบนถนนมีกล้องวงจรปิดน่าจะถ่ายติดอยู่” จนถึงวันนี้เธอไม่ได้เจอเหอเหมียวเลย แล้วเธอจะตายได้ยังไง ช่วงเวลาตอนนั้นน่าจะพิสูจน์ได้ว่าเธอไม่อยู่ จะสามารถคลายข้อสงสัยได้ไหม?
ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก ทั้งคู่หันไปมองด้านนอก ฉีหย่วนหยางเดินเข้ามาอย่างเกียจคร้าน ตามมาด้วยอธิบดีและผู้บริหารอีกหลายคน
เขาเดินเข้ามายืนข้างอันโหรวพลางมองเธอ “เธอนี่มีแววเอาตัวเองเข้ามาเล่นอยู่ในสถานีตำรวจเหรอ?”
“ประธานฉี นายมาที่นี่ได้ยังไง? มาเยี่ยมเร็วจังนะ” เธอยังไม่ทันได้เข้าไปอยู่ในห้องขังเลย! นายมาเร็วเกินไปหรือเปล่า!
“โอ้ เธอดูอยากอยู่ที่นี่ขนาดนี้ งั้นเธอก็อยู่ต่อไปเถอะนะ!” เขาตั้งใจที่จะพาเธอออกไป ไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้
“แน่นอนว่าไม่ได้อยาก” เธอลุกขึ้นและมองไปที่ตำรวจหญิงตรงข้าม “ฉันไม่ได้ฆ่าใคร แทนที่จะมาเสียเวลากับฉัน เอาเวลาไปหาฆาตกรตัวจริงจะดีกว่า”
“เธอเสียชีวิตด้วยพิษจากโพแทสเซียมไซยาไนด์ ขวดน้ำแร่ที่อยู่ข้าง ๆ มีลายนิ้วมือของคุณอยู่ คุณจะอธิบายยังไง?” ตำรวจหญิงยืนขึ้นพลางเอ่ยถาม
อันโหรวหรี่ตามองและครุ่นคิด บนขวดน้ำมีรอยนิ้วมือของเธอ?
