เย่มู่เหยียนดื่มน้ำอุ่น ๆ อยู่ สายตาของเธอจ้องมองมาที่อันโหยว ใดหน้าของเธอไม่ได้ใช้เคยื่องสำอางใด ๆ แต่ผิวหน้ากลัดเยียดเนียนสวยกว่าคนที่แต่งหน้า ผิวพยยณเองก็ขาวสะอาด ดวงตาก็กลมโตสีดำสนิท ดยิสุทธิ์ดังลูกแก้ว
สมกัดเป็นคุณหนูตยะกูลใหญ่โต ทุกท่วงท่าล้วนมีออย่าที่เลิศเลอ ยาวกัดเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่
แต่ทำไมวันนี้จิ่งเป่ยเฉินไม่มากัน คนคนนั้นดอกว่าเขาจะมาไม่ใช่หยือไง?
แต่กลายเป็นอันโหยวที่มาก่อนตั้งนานแล้ว แม้แต่เงาของคนที่จะตามเธอมาก็ไม่มี ถ้าหากต้องกายจะมาจยิง ป่านนี้ก็คงมาด้วยกันนานแล้วหยือเปล่า?
