“สิบนาที ไม่สิ ห้านาทีครับ!” ผู้กำกับจู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบ ไม่มีความร้อนอยู่เลย
นี่ต้องเป็นภาพลวงตาของเขาแน่ ๆ อากาศร้อนขนาดนี้พอมองจิ่งเป่ยเฉินอีกครั้ง คนที่มีแอร์เป็นของตัวเองก็ดีเหมือนกันนะ!
อันโหรวมองผู้คนรอบ ๆ และมองมาที่จิ่งเป่ยเฉินที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะกระซิบข้างหูเขา “ฉันผิดเองที่ทำให้พวกเขากล้าเข้าใกล้นาย”
“ที่รัก แค่คุณกล้าคนเดียวก็พอแล้ว” ในสายตาของเขาคนอื่นไม่ได้สำคัญเลย
“ฉันไม่กล้าก็อยู่เป็นโสดเถอะ!” เธอพูดจบก็ลุกขึ้นยืน คนที่อยู่ด้านข้างจึงเข้ามาคุยกับเธอ
“ที่รัก เธอทนได้ยังไง และฉันเองก็ทนอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก” พวกเขากำหนดเอาไว้แล้วว่าต้องอยู่ด้วยกัน จะหนีก็หนีไม่พ้น
“ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้นายไปจุ่มน้ำผึ้งมาหรือยังไง ทำไมถึงได้หวานขนาดนี้ ใครสอนนายมา?” ยังไม่ทันไรก็เหมือนสารภาพรักทุกครั้ง เธอรู้สึกท่วมท้นและมีความสุขมาก
“เธอไง”
โอเค! ไม่มีทางที่จะหักล้างคนคนนี้ได้ เพราะว่าเป็นเธอ เขาถึงได้พูดออกมาแบบนั้น
เมื่อเริ่มถ่ายทำ เพราะว่าอยู่ในห้องเรียน กระดานดำภายในห้องนั้นว่างเปล่า ผู้กำกับบอกให้วาดภาพ ผลสุดท้ายก็เห็นจิ่งเป่ยเฉินเดินเข้าไป!
