บิ๊กบอสเอ่ยถามกลับอย่างเย็นชาว่า “เธอเป็นใคร?”
“เมื่อครู่ฉันไม่ได้ถามอะไรทั้งนั้นแหละ!” เธอนี่โง่จริง ๆ ก็รู้อยู่ว่าบิ๊กบอสจำผู้หญิงคนอื่นแทบไม่ได้เลยสักคน ทำไมถึงได้ตั้งคำถามโง่ ๆ แบบนี้กันนะ
“นายรู้หรือเปล่าว่าชื่อของละครเรื่องนี้มีที่มามาจากไหน?” จู่ ๆ เธอก็ถามด้วยรอยยิ้ม
“ไม่รู้สิ”
“มีกินมีใช้ตลอดปี คิดถึงเพียงแต่เธอ[1] แบบนี้ใช่หรือเปล่า?” เธออยากลองเปลี่ยนบรรยากาศภายในงานดู ไม่อย่างนั้นละก็ คนอื่น ๆ มองขึ้นมาที่เวทีก็จะเห็นแต่สีหน้าที่เย็นชาอย่างเดียว
บิ๊กบอสก้มหน้าลงมองที่ตัวเธอ “ถ้าเธอบอกว่าใช่ก็ใช่”
ตอนนี้ภายในห้องโถงเต็มไปด้วยผู้คน ปกติแล้วสถานการณ์แบบนี้มักจะมีคนเป็นตัวเอกของงานหลัก แต่ในเวลานี้จิ่งเป่ยเฉินกำลังนั่งอยู่ตรงกลาง ส่วนข้าง ๆ เขามีถังซั่วนั่งอยู่
ถัดจากพวกเขาสองคนก็มีนักแสดงชายและนักแสดงหญิง รวมถึงผู้กำกับ พระรอง และนางรองด้วย
