“ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะเล่นสนุก ๆ อะไรดี แต่ฉันชอบชื่อละครเรื่องนี้นะ ‘คิดถึงเพียงแต่เธอ’ คุณคิดว่าชื่อนี้เพราะไหม?” ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่นางเอก แต่เป็นบทสาวตัวร้ายอย่างบทรอง ด้วยชื่อที่ไพเราะก็ทำให้เธอรู้สึกชอบละครเรื่องนี้ค่อนข้างมาก
เหตุผลที่เธอมาเล่นก็เพราะแค่ชื่นชอบในชื่อเรื่องเท่านั้นเอง
“เพราะมากนะ แต่มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย บริษัทไม่ใช่ว่าจัดแจงงานให้คุณไปเล่นภาพยนตร์แล้วเหรอ? การที่คุณมาที่นี่เพื่อเล่นละครหลังข่าว หนำซ้ำยังเป็นบทรอง คุณโอเคแล้วจริง ๆ เหรอ?” หรือภาพลักษณ์บริษัทของเขามันตกต่ำขนาดนั้นเชียว?
“การได้ทำงานภายในประเทศดีจะตาย! ยิ่งไปกว่านั้นคุณเองก็อยู่ที่นี่ มีอะไรที่ฉันต้องกังวลอีก? การถ่ายทำเรื่องนี้จะช่วยให้ฉันมีชื่อเสียงขยายไปอีกจากบทของละคร อีกอย่างปีนี้รู้สึกหมอดูจะบอกกับฉันว่า ทำงานต่างประเทศไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร ไว้ปีหน้าค่อยไปก็ไม่สาย!”
อิ้งเจ๋ว์เยว่มองไปที่ใบหน้าของเขาที่ดูเย็นชา แก้วไวน์ในมือที่ส่งไปข้างหน้าเขา แต่เขากลับไม่ดื่มเลยสักนิดเดียว เธอเลยดึงแก้วกลับมาดื่มด้วยตัวเอง
ปากน้อย ๆ ค่อย ๆ สัมผัสที่แก้วไวน์ ก่อนจะถูกเขาแย่งออกไป