“ฉีเซิ่งเทียน นายทำแบบนั้นไปได้ยังไง ถ้าหากเปลี่ยนเป็นนาย นายหวังอยากให้เป็นแบบนั้นเหรอ คิดจะให้ฉันจมทุกข์อย่างนั้นเหรอ ทำไมไม่รู้อะไรเลย นายคิดเหรอว่าทำแบบนั้นแล้วฉันจะดีใจ?” เธอคิดว่าแบบนี้ไม่ดีเลยสักนิด
“เซี๋ยวเซี๋ยว ถ้าหากเปลี่ยนเป็นฉัน ฉันเองก็จะทำแบบนั้นนั่นแหละ เธอคิดว่าพี่สะใภ้รู้แล้วจะดีใจเหรอ ไม่รู้จะมีความสุขกว่าหรือเปล่า? เห็นได้ชัดว่าไม่รู้น่าจะมีความสุขกว่า ตอนนี้พวกเราจะทำอะไรได้อีก? ได้แต่ภาวนาว่าเด็กในท้องนั้นจะไม่ใช่ลูกของพี่เฉินก็พอ”
เมื่อเขาพูดจบ หมอนก็กระแทกเข้าใส่ตัวเขาอีกครั้งหนึ่ง และเขาก็จับมันไว้อีกครั้ง
“เซี๋ยวเซี๋ยว เธอโกรธฉันเข้าใจดีนะ จะโกรธก็โกรธได้ แต่โกรธนานไม่ได้นะ” ตอนที่เขารับสายโทรศัพท์ของหลินจือเซี๋ยว ในหัวของเขาก็รู้สึกมึนมาก
ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ เธอถึงได้โกรธเขาแบบนั้น แต่หลังจากที่ได้มาเห็นจิ่งเป่ยเฉินก็พอจะเข้าใจเหตุผลแล้วว่าทำไมเธอถึงโกรธ
