“โหรวโหรว” จิ่งเป่ยเฉินกอดเธอไว้ พยายามพลิกตัวเธอให้หันกลับมาเพื่อมองดูหน้าของเธอ
เมื่อทั้งสองคนสบตากันและกัน ไม่กี่วินาทีต่อมา อันโหรวก็หลับตาลง “นายคิดจะทำอะไร? จะหลอกล่อให้ฉันเชื่อนายอีกเหรอ!”
“ฉันไม่ได้หลอกเธอเลย เธอจะเชื่อฉันไหม?” ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาจ้องมองเธอด้วยสีหน้าที่จริงจัง พวกเขาผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะ นี่เธอยังไม่เชื่อเขาอีกอย่างนั้นเหรอ?
“ฉัน……” เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในใจรู้สึกอึดอัดและกระอักกระอ่วน ทั้งยังเจ็บปวดแปลก ๆ “ฉันเองก็อยากจะเชื่อนายนะ แต่ความจริงมันปรากฏตรงหน้า จะให้ฉันเชื่อนายได้ยังไง?”
“ความจริงอะไรอยู่ตรงหน้าเธอกันแน่ เธอแค่ฟังคำพูดของคนคนนั้น เขาบอกต่อหน้าฉันแล้วเหรอว่าเป็นลูกของฉัน?”
“สิ่งที่นายพูดหมายถึงพวกนายเคยมีความสัมพันธ์กันจริง ๆ ใช่ไหม? แต่นายแค่ไม่แน่ใจว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของนายหรือเปล่า เพราะงั้นเลยอยากจะให้เอาเด็กออก จิ่งเป่ยเฉิน นายทำเกิ นไปหน่อยหรือเปล่า?” ทำไมเขาถึงได้ทำแบบนี้กัน!
“โหรวโหรว”
“นายอยู่กับฉันเช้ายันบ่าย ฉันต้องใจเย็น ๆ” เธอต้องคิดให้ดี ๆ ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหน
