จิ่งเป่ยเฉินแต่งตัวเรียบร้อยนานแล้ว ไม่ช้าก็เอนตัวแนบหูมาข้าง ๆ เธอ ก่อนจะมองลงมา “ตื่นแล้วหรือยัง?”
แน่นอนว่าต้องตื่นแล้ว เขามองมาจนตัวเธอเริ่มรู้สึกเขินอายแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้
“เดี๋ยวฉันก็ลุกขึ้นเอง!” ไม่ช้าก็เอื้อมมือทั้งสองข้างออกและดึงแขนเสื้อขึ้น “เสื้อค่ะ ที่รัก!”
เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนั้น เขาก็มองไปที่คอของเธอเล็กน้อย “เธอไม่ต้องใส่หรอก ที่บ้านไม่มีคนอยู่”
“แล้วนายไม่ใช่คนหรือไง!”
“ฉันเป็นสัตว์ป่า”
“รู้ตัวเองก็ดี!” เธอปล่อยแขนเขาออก “เสื้อผ้า เสื้อผ้าอยู่ไหน ไหนนายบอกว่าวันนี้จะมีคนอื่นมาด้วยไง มีแค่พวกเราสองคนเหรอที่งานแต่ง?”
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง….คงน่าหดหู่พอสมควร
“งานแต่งสองคนไม่พออย่างนั้นเหรอ? เจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่ก็พอแล้วมั้ง” จิ่งเป่ยเฉินหยิบเสื้อผ้าของเธอ ก่อนจะยื่นให้
“อย่างน้อยก็ต้องมีพยานสักคนไหม?” แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องมาอยู่ที่เกาะกันด้วยนะ?
อีกอย่างทำไมไม่ยอมพูดเรื่องนี้ที่บ้านไปเลย? เธอเองก็ตกลงแล้วด้วยซ้ำ!
หลังจากนั้นก็มีแค่แลกเปลี่ยนแหวนกัน แค่นั้นก็เสร็จสิ้นพิธีแล้ว
“ก็มีอยู่นะ พ่อกับแม่ อีกเดี๋ยวพวกเขาจะมากัน” เพราะงานครั้งที่แล้วพวกเขาไม่ได้มา
