“ให้พวกคุณ จะเอาไปทำอะไรก็ได้ตามที่พวกคุณต้องการ” ฉีเหย่วนหยางพูดอย่างเฉยเมย ดวงตาสีพีชเป็นประกายมองไปที่อันโหรว “อย่าลืมการ์ดเชิญงานแต่งนะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะบินลงมาจอดอ อย่างผิดกฎแน่”
“นายรีบกลับไปเถอะ!” เธอรู้สึกว่าชายที่อยู่ข้าง ๆ นั้นเริ่มโกรธอย่างเห็นได้ชัด
“โหรวโหรว เธอนี่ไร้สำนึกจริง ๆ เลย ฉัน…มีพนักงานแบบเธอไปได้ยังไง! ทำลายชื่อเสียงของฉันจริง ๆ” ฉีหย่วนหยางหมุนตัวกลับและเดินไปที่รถเฟอร์รารี่คันสีแดง
“ฉันไม่ได้มีอะไรกับเขาเลยจริง ๆ นะ ลูกในท้องก็เป็นลูกของนาย” เธอกับฉีหย่วนหยางรู้จักกันมานาน ไม่เคยโดนแม้แต่ปลายเล็บ
“ฉันไม่ได้สงสัยเธอเลยโหรวโหรว” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้ามองเธอ เพียงแต่ว่ามีบางคนนั้นดูไม่ปรารถนาดีเท่าไรนัก
“ประธานจิ่ง นายนี่ดูฉลาดในการต่อสู้มากจริง ๆ ฉันต้องเรียนรู้ไว้บ้างแล้ว! ไปกันเถอะ!” ดึงแขนของเขาเดินไปก็เห็นฉีเซิ่งเทียนดูมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก
“นายเป็นอะไร? ทะเลาะกับหลินจือเซี๋ยวเหรอ?” ให้อภัยเธอ นึกถึงสาเหตุที่ยั่วโมโหฉีเซิ่งเทียนให้โกรธนั้นมีเพียงแค่เพื่อนรักอย่างเธอเท่านั้น
