เธอเหลือบสายตาไปมองเขาอย่างจริงจัง “แล้วเชิญถังซั่วหรือเปล่า? เรื่องลูกในท้อง….ก็ผ่านไปแล้ว ยังไงพวกนายก็เป็นพี่น้องกัน เรื่องที่ผิดพลาดก็ให้อภัยกันได้”
เมื่อพูดถึงชื่อนี้ขึ้นมา อุณหภูมิในร่างกายของจิ่งเป่ยเฉินก็ลดลงทันที เขาไม่อยากจะคุยกับถังซั่ว
ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขา ลูกของเขาและโหรวโหรว…..ก็คงจะยังอยู่
“เป่ยเฉิน……..”
“ไม่!”
“ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องไม่สำคัญหรือไง? บอกไม่ก็คือไม่ ฉันได้ยินมาว่านายต่อยเขาจนต้องไปนอนที่โรงพยาบาลตั้งหลายวัน โกรธแค่ไหนก็ปล่อยไปเถอะ! นายอยากให้คนอื่นเห็นว่านาย ยเป็นผู้ชายที่ใจแคบเหรอ?” ยิ่งไปว่านั้น คนนั้นก็ยังเป็นพี่น้องกันมาตั้งหลายปี
จิ่งเป่ยเฉินมองเธอและเอ่ยริมฝีปากบาง ๆ ขึ้น “โหรวโหรว…..”
คืนนั้นที่เขาเปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นฉากนั้น เขาจะให้อภัยถังซั่วได้ยังไง!
ไม่มีวันเด็ดขาด
“ฉันรู้ว่าสำหรับนายมันยากลำบาก แต่อย่างน้อยนายก็ต้องก้าวไปข้างหน้า รู้ว่านายรู้สึกแบบนั้น ถังซั่วเองก็สามารถทำตัวให้ดีขึ้นได้ในอนาคต พวกนายเป็นแบบนี้ต่อไปมันดีตรงไหน ? สูญเสียกันทั้งคู่ นายอยากจะเห็นฉากจบแบบนั้นเหรอ?” เธอไม่อยากจะคิดถึงตอนนั้นเลยสักนิดเดียว
